Demonstranten tegen Arroyo: "Stop the killings in the Philippines!"



BRUSSEL -- Het bezoek van de Filippijnse presidente Arroyo aan op 12 september ging niet ongemerkt voorbij. Vertegenwoordigers van ngos, vakbondsmilitanten en mensenrechtenactivisten vonden het de ideale gelegenheid om hun bezorgdheid over de mensenrechtensituatie in de Filippijnen kenbaar te maken. Daarbij schoven ze een eenvoudige maar krachtige eis naar voor: "Stop the killings!"

Sinds Arroyo in 2001 aan de macht kwam werden al bijna 750 slachtoffers van politieke moorden geteld. Vele van hen zijn leiders van volksorganisaties, vakbonden en progressieve politieke partijen maar ook journalisten, advocaten en gewone burgers werden gedood door doodseskaders.

Johan Fobelets, van de LBC, beet de spits af bij de actie in het hart van de Europese wijk: "Eigenlijk twijfelt niemand er nog aan dat het om een georganiseerde campagne gaat om de Filippijnse volksbeweging het zwijgen op te leggen." Hij kon meteen een hele reeks mensen opsommen die onlangs werden omgebracht omdat ze opkwamen voor de rechten van de gewone mensen.

Een pakkende getuigenis werd gebracht door Joris Smeets van Filippijnengroepen België. Hij vertelde over zijn vriend Markus "Makoy" Bangit, een leider van de Filippijnse inheemsen die onlangs werd vermoord.

Vlaams Parlementslid Eloi Glorieux en Kamerlid Inga Verhaert kwamen hun steun betuigen. Ze vonden dat ons land meer kan doen om druk te zetten op Arroyo.

De Filippijnse gemeenschap was duidelijk opgezet met de solidariteit. "Geloof maar niet dat alle Filipino's achter Arroyo staan," verklaarde een vertegenwoordiger van de Filippijnse gemeenschap in België terwijl een landgenoot de sfeer erin hield met enkele swingende protestsongs.

Ook Marie Enriquez van de Filippijnse mensenrechtenorganisatie Karapatan drukte haar tevredenheid uit. "Wij geven niet op zolang we weten dat jullie achter ons staan," besloot ze na een lange opsomming van mensenrechtenschendingen die haar organisatie recent had opgetekend.

De organisatoren van de protestactie, die samen de coalitie "Stop the killings!" hebben opgezet, kijken al uit naar 11 december. Dan willen ze, ter gelegenheid van de internationale dag van de mensenrechten, opnieuw manifesteren aan de ambassade van de Filippijnen. "Als iedereen negen anderen kan overtuigen, dan is elk slachtoffer van een politieke moord bij de actie vertegenwoordigd," opperde één van de activisten.

www.stopthekillings.be

“Ik ben nummer 15 op de dodenlijst”

In de Filippijnen telt men al meer dan 700 politieke moorden sinds de huidige presidente, Gloria Macapagal-Arroyo aan de macht kwam in 2001. Doodseskaders hebben het vooral gemunt op progressieve activisten en leiders van volksorganisaties. Ook gezondheidswerkers worden geviseerd. Een Filippijnse medewerkster van één van de partnerorganisaties van Geneeskunde voor de Derde Wereld, een lokale gezondheidsorganisatie, stuurde ons de volgende pakkende getuigenis:

“Het is nu al bijna twee maanden sinds ik thuis weg ging nadat ik te weten kwam dat ik op de dodenlijst sta. Nu probeer ik de eenzaamheid en verveling te overleven. Ik ben een vreemde hier, ver van mijn collega's en mijn geliefde familie. Zonder hen vind ik de eenzaamheid bijna onleefbaar.

Terwijl ik vroeger steeds aan het werk was, tel ik nu de uren en de dagen af en hoop ik dat ik vlug terug kan gaan.

Het is niet gemakkelijk om te leven als een gevangene of een opgejaagde vluchteling. Ik adem, eet en slaap elke dag alleen en kan enkel naar buiten gaan om eten of een krant te kopen. En dan kijk ik argwanend naar de gezichten om me heen als ik door de straat loop of een ritje maak.

Mijn mobiele telefoon is mijn enige verbinding met de buitenwereld. Net voldoende om korte berichtjes te ontvangen van vrienden, collega's en familie. Het is me een raadsel hoe ik de eenzaamheid zou kunnen overleven zonder hun berichten.

Het is een beproeving maar ik put hoop uit de ervaringen van anderen die erger hebben doorstaan: detentie, mentale en fysieke folteringen en lange jaren van opsluiting. Er is niet veel dat ik kan doen tenzij overleven en doorzetten.

Op de dodenlijst

Het was in de avond van 17 juni. Die dag werd in Oroquieta City een collega van me doodgeschoten waarmee ik dezelfde dag nog een afspraak had. Mijn broer belde me op. Hij was verbaasd om mijn stem te horen want volgens hem werd in onze stad onder journalisten verteld dat ik dood was. Ik kon hem geruststellen dat het iemand anders was. Spijtig genoeg iemand die ik kende maar ik was nog niet dood.

Twee dagen later kreeg ik bericht van mijn broer dat zijn vrienden in de inlichtingendiensten hem de dodenlijst getoond hadden. Ik was nummer 15 op de lijst. Hij zei dat zijn vrienden lieten weten dat ze ervoor konden zorgen dat ik veilig naar onze stad kon reizen om me er “over te geven”. Tot op vandaag blijft dit “aanbod” geldig volgens mijn broer.

Twee dagen geleden vroeg ik mijn broer nogmaals of hij wel zeker was dat het mijn naam was. Hij antwoordde dat hij mijn volledige naam zag, zelfs met de beginletter van mijn meisjesnaam. Ik legde hem uit dat ik geen misdadiger ben en dat ik geen enkele wet heb geschonden; dat ik een gerespecteerde positie heb in een gezondheidsprogramma dat zich bekommert om de armen. Waarom zouden ze me dan vermoorden?

Ik las een brochure van de mensenrechtenorganisatie over Oplan Bantay Laya (het militaire programma tegen de lokale oppositie) en ik was geschokt. Onschuldige burgers, zelfs kerkleiders, advocaten, vrouwen en dokters worden slachtoffer van standrechtelijke executies onder de regering van president Arroyo.

Abel

Ik herinnerde me de ontvoering van Abel, een staff van de Community Based Health Services (CBHS) in Misamis Occidental op 9 april. Ik was de laatste die Abel nog gezien had de avond voordien. Na de vergadering ging ze met me mee tot aan de grote weg waar ik op het busje wachtte. Later die avond zond ze me nog een berichtje om er zeker van te zijn dat ik al terug op kantoor was. De volgende dag, in de late namiddag werd ze door gewapende mannen ontvoerd toen ze terugging naar het kantoor van CBHS.

Volgens haar verklaringen aan de mensenrechtenorganisatie Karapatan werd de weg versperd door de auto van de gewapende mannen. Zij alleen werd uit het busje gesleurd hoewel er meerdere passagiers waren. Daarna werd ze geblinddoekt en de hele nacht ondervraagd. Ze mocht enkel “ja” of “neen” antwoorden. Ze vertelde dat mijn naam vernoemd werd samen met die van Pastor Jeremias Tinambacan van de United Church of Christ (UCCP) en Tito Marata, een boerenleider.

Tinambacan werd een maand later vermoord, op 9 mei. Marata was degene die vermoord werd op 17 juni, de dag dat ik een afspraak had met hem.

Abel's ontvoerders zonden me berichtjes met haar telefoon en ik antwoordde zonder te weten dat het niet zijzelf was. Toen Abel de volgende dag werd vrijgelaten kreeg ze haar sim kaart terug met de boodschap dat haar familie het zou bekopen indien iemand uit haar telefoonboek zijn of haar nummer zou veranderen.

Op 10 mei stuurde ze me een bericht dat ze zou langskomen om de doorverwijzing van enkele patiënten te bespreken. Ze kwam echter niet opdagen. Uiteindelijk vluchtte ze met haar hele gezin naar een andere streek nadat ze verschillende dagen geschaduwd werd door mannen op motorfietsen.

Waarom ik niet?

Ik vroeg me af waarom ik niet ontvoerd werd in plaats van Abel en waarom ik niet openlijk bedreigd werd zoals vele anderen. Een vriendin van me, die bij een hulporganisatie werkt, werd verschillende keren bedreigd door militairen: op de markt, in de bus, in een restaurant,... . Blijkbaar is mijn zaak verschillend. Misschien zullen ze me ooit eens zonder enige verwittiging in het hoofd schieten zoals ze met Pastor Tinambacan en Tito Marata deden.

Hoeveel verhalen blijven nog onvermeld? Het waren immers niet enkel Pastor en Tito die in onze streek vermoord werden maar ook verschillende andere boerenleiders en leden van progressieve politieke partijen. In geen enkel van deze gevallen werden de schuldigen veroordeeld.

Op de laatste avond voor van Tito's begrafenis werd een militaire truck met soldaten in uniform geparkeerd voor het huis waar de wake doorging. Vrienden, collega's en familieleden brachten hulde aan deze buitengewoon nederige en zachte persoon. Het was een sprekend zicht: soldaten in gevechtsuitrusting, begrafenisverlichting en de doodskist met het lichaam van een vriend in de woonkamer. Zijn moordenaars waren misschien om de hoek.”

Israel attacks Lebanon

20 kilometer van Brussel voor de Filippijnen

Voor de tweede keer namen we met een ploeg van Geneeskunde voor de Derde Wereld mee aan de 20 kilometer door Brussel. Ook voor mij was het de tweede deelname maar toch was ik weer flink zenuwachtig toen we om kwart na één op kantoor verzamelden om samen naar het Jubelpark te trekken. Onderweg worden we al opgebeld door Rob die ons maar niet kan vinden in het park en als we uiteindelijk op de afgesproken plaats aankomen blijkt dat ook enkele andere lopers al een tijdje naar ons op zoek zijn. Het is duidelijk: de zenuwen staan gespannen.

Uiteindelijk slagen we er toch in om iedereen van t-shirts, een banaan en een slok water of sportdrank te voorzien en om een groepsfoto te nemen. Een half uur voor de start is er nog een afspraak met Gella Vandecaveye voor een foto met haar. Daarvoor moet ik echter passen. In extremis moet ik (de zenuwen!) nog eens plassen maar voor de toiletten staat een lange rij en bovendien moet men er betalen. Alsof ik tien minuten voor de start nog met geld op zak loop! Kortom, uiteindelijk moet een haag in het Jubelpark het bekopen.

Als ik me naar de startvakken begeef staan die al overvol. Ik kan nog langs de zijkant aansluiten in mijnvak. Dankzij mijn prestatie van vorig jaar sta ik veel dichter dan vorige keer toen ik nog in het laatste vak moest vertrekken. Ik ben nog op tijd voor een flard van het Belgisch volkslied en dan gaat, hoog boven onze hoofden, het startschot af. Het blijft schrikken, zo'n kanonschot, ook al wist ik van vorig jaar dat het een flinke knal is.

KM 0: In tegenstelling tot vorig jaar kom ik nu vrij vlug in beweging. Maar als we net onder de bogen door zijn staan we al opnieuw stil. Her en der staan lopers te plassen. Ik ben niet de enige met een zenuwachtige blaas. Uiteindelijk bereiken we half lopend, half stappend na drie minuten het einde van het Jubelpark. Hier gaan we de matten over die de chip activeren. Vanaf nu loopt de tijd en is het menens.

KM 2: In de Wetstraat voel ik al dat het vlot loopt. Ik vind meteen mijn ritme, ga vlot met de massa mee en moet zelfs voortdurend andere lopers voorbijsteken. Wanneer we de Regenstchapstraat indraaien krijg ik een fantastisch zicht op de massa lopers die op het Justitiepaleis afstormen. Hoewel ik anders niet zo van massamanifestaties houd, kan ik niet ontkennen dat dit een kick geeft.

KM 5: In de tunnels van de Louizalaan blijft het druk en moet ik nog regelmatig uitwijken om andere lopers te passeren. Twee lopers duwen er samen een rolstoel voort en krijgen felicitaties van de anderen. Ik steek ook Artur voorbij, iemand met wie ik enkele keren ging trainen. Hopelijk lukt het hem nu om binnen de twee uur te finishen. Daar droomt hij al jaren tevergeefs van.

KM 7: Het Terkamerenbos is het leukste stuk van het parcours. De lanen zijn breed en kronkelen doorheen het schaduwrijke bos. Ik loop nog altijd vlot en begin voor het eerst aan de tijd te denken. Als het zo voortgaat zit een verbetering van mijn tijd (1u59 vorig jaar) er zeker in.

KM 11: De Rooseveltlaan is saai en lastig door enkele heuveltjes. Op km 11 haal ik Hilde, een ploegmaatje, in op een van de hellingen. Ze heeft het duidelijk lastig en doet me teken dat ik beter doorga.

KM 14: Ik krijg terug een oranje t-shirt in het vizier. Wie kan dat zijn? Ik herken Sebbe en besef dat ik best niet zou proberen om hem in te halen. Normaal gezien loopt hij een stuk sneller dan ik.

KM 15: Nu begint het wat moeilijker te gaan. Ik begin mijn spieren te voelen en dan nog vooral mijn kuiten. Op enkele kilometers van de klim op de Tervurenlaan vind ik dat zorgwekkend. Bovendien komt Mohamed van onze ploeg me vlotjes voorbij. Ik besef dat ik even op de tanden moet bijten en blijf ondanks alles het tempo aanhouden.

KM 17: Daar is ze: de Tervurenlaan. De helling begint zachtjes maar al vlug moet ik het tempo wat vieren. Enkelen gaan me vlot voorbij, zelfs een loper die als clown verkleed is, maar de meesten schijnen net hetzelfde probleem te hebben als ik met deze helling. Ik sla de laatste bevoorrading over wetende dat de aankomst nabij is.

KM 19: Nu gaan we recht op de triomfboog van het Jubelpark af. Toch slaag ik er niet in om er nog een eindspurt uit te persen. Enkele spurters gaan me nog vlot voorbij. Mij deert het niet meer: ik ben toch al zeker dat ik mijn tijd van vorig jaar al flink verbeterd heb.

KM 20: Uiteindelijk staat de klok op 1:47 als ik over de finish ga. De officiële tijd is 1u43. Reden dus om zeer tevreden te zijn.

Achteraf is het weer heel gezellig aan onze stand in het park. Er is fruit, koffiekoeken en zelfs trappist. Sommigen zoals Miriam en Rob zijn zeer opgetogen over hun prestatie; anderen iets minder. Over het algemeen is iedereen het er echter over eens dat we volgend jaar opnieuw moeten deelnemen. Hopelijk lopen we dan opnieuw voor de partners van Geneeskunde voor de Derde Wereld in de Filippijnen.

Meer foto's hier.

Interview met Ka Paeng

Het Filippijnse Department of Justice diende een aanklacht in wegens "rebellie" tegen 49 opposanten. Daaronder zijn ook de 6 progressieve volksvertegenwoordigers. Vijf van hen houden zich al bijna twee maanden dag en nacht op in het parlementsgebouw om aan arrestatie te ontsnappen. Het gaat overduidelijk om politieke vervolging. De Luxemburgese ngo ASTM plaatste intussen een lang interview op haar website met boerenleider Ka Paeng, één van de 5.

"Boerke" lanceert solidariteitscampagne met Filippijnse boeren

Op 23 april werd tijdens de wekelijkse markt in Ledeberg (Gent) het startschot gegeven voor de campagne ”Land is leven! De Filippijnse boeren hongeren naar gerechtigheid”. Deze campagne vraagt aandacht voor de problematiek van voedselzekerheid in de Filippijnen. Een aantal ontwikkelingsorganisaties en solidariteitscomités steunen er in samenwerking met de Provincie Oost-Vlaanderen de lokale inheemse bevolking die werkt aan duurzame alternatieven in de Cordillera, een bergstreek in het Noorden van het land.

In België wordt campagne gevoerd om de verzuchtingen van de Filippijnse boeren te ondersteunen. Pieter De Poortere (www.boerke.be) ontwierp daarvoor een postkaart. De tekening toont het stripfiguurtje Boerke als Filippijnse boer. Net zoals vele andere Filippijnse boeren heeft Boerke de teelt van voedsel opgegeven omwille van de oneerlijke concurrentie op de wereldmarkt. Hij is in plaats daarvan overgeschakeld op snijbloemen voor de rijken in de steden en voor de export naar rijke landen. Uiteindelijk trekt hij echter weer aan het kortste eind en rest hem geen andere keuze dan bloemen te eten.

Op zondag 23 april werd een levensgrote versie van de tekening ingekleurd op de markt in Ledeberg onder het motto “Geef kleur aan de Cordillera”. Kinderen en jongeren uit de buurt staken een handje toe terwijl de ouders werden aangesproken over de campagne. Zowel Vlaamse solidariteitswerkers als Filippijnse migranten gaven tekst en uitleg bij de campagne.

Campagne:
De inheemse volkeren van de Cordillera beschouwen het bergland van de Cordillera als hun voorouderlijke gronden onder het motto “Land is Leven”. Eeuwenlang hebben ze hun gronden bewerkt op een duurzame manier en daarmee voor hun eigen voedselvoorziening ingestaan.
Maar hun voedselvoorziening wordt bedreigd door een reeks van factoren.
Vele gewone boeren hebben te weinig land of zijn pachter en zijn ze te arm om landbouwmachines aan te schaffen. De landbouwproductie is er dan ook laag.
Bovendien is een groot deel van de grond ingepalmd door grootgrondbezitters of multinationale ondernemingen. Op de grond komen plantages voor export, grootschalige goudmijnen, golfterreinen, enz. Projecten die geen voedsel opleveren voor de lokale bevolking.
Tenslotte wordt de Filippijnse markt ook nog overspoeld door goedkope buitenlandse groenten en voedingwaren. De Filippijnse boeren kunnen niet concurreren met deze producten, en gaan bijna failliet.
De lokale bevolking blijft echter niet bij de pakken zitten en werkt aan een alternatief. Lokale boerenorganisaties en organisaties van vrouwen, inheemse volkeren en jongeren slaan de handen in elkaar om hun lot te verbeteren en op te komen voor hun rechten. Ze zorgen voor gezamenlijke bewerking van de grond en voor een grotere diversiteit in wat er op het land verbouwd wordt. Ze werken samen aan degelijke irrigatiesystemen voor het land en zoeken naar goedkope en efficiënte landbouwtechnologieën.
En ze laten hun stem horen: in het protest tegen de Wereldhandelsorganisatie en tegen de liberalisering van de markt, tegen het grootgrondbezit en de buitenlandse ondernemingen. Die strijd loont. Enkele mijnen werden gesloten, de plannen voor een mega-dam werden in de koelkast gestopt door het verzet van de bevolking. Zo werden vele dorpen tot vandaag beschermd tegen verdere milieuverloedering en verarming.
Filippijnengroepen België, KWIA (Steungroep voor inheemse volken), Bevrijde Wereld en Cordi-Bel (organisatie van Filippijnse migranten) willen hen helpen om dat alternatief waar te maken. In samenwerking met de Provincie Oost-Vlaanderen, die al verscheidene jaren ontwikkelingsorganisaties in de Cordillera ondersteunt, lanceren ze deze solidariteitscampagne.

Meer foto's op indymedia.

Vakbonden, parlementairen en ngo's in de bres voor democratie in de Filippijnen

Brussel, 30 maart 2006 -- Een zeventigtal vakbondsmilitanten en Derde Wereldactivisten verzamelden voor de Filippijnse ambassade in Brussel om hun ongenoegen te uiten over de inbreuken tegen de democratie en de vrije meningsuiting in het land. Het intiatief ging uit van ACV-Brussel, 11.11.11 en Filippijnengroepen België en werd gesteund door ABVV-Brussel, KWB, ACOD Limburg, Bevrijde Wereld, Wereldsolidariteit, Broederlijk Delen, Vlaams Internationaal Centrum en intal.

Parlementsleden Eloi Glorieux, Jan Roegiers, Jos Stassen en Rudi Daems sprongen in de bres voor hun vijf vervolgde Filippijnse collega's die zich al bijna een maand schuil houden in het parlement om aan arrestatie te ontkomen. Vakbondsleiders Jacques De Batty (adjunct verbondssecretaris ACV-Brussel) en Philippe Van Muylder (verbondssecretaris ABVV-Brussel) spraken hun bezorgdheid uit over volksvertegenwoordiger en vakbondsman Crispin Beltran die al drie weken in de cel zit omwille van zijn oppositie tegen president Gloria Arroyo. Tijdens een onderhoud met de Filippijnse zaakgelastigde wezen ze erop dat haar land goed op weg is om Colombië naar de kroon te steken wat het grootste aantal moorden op vakbondsmilitanten betreft.

Vertegenwoordigers van de Noord-Zuidbeweging sloten daarbij aan met hun verontwaardiging over de aanhoudende politieke moorden op progressieve basisactivisten in de Filippijnen. Ze brachten ook het feit ter sprake dat de media er, een maand na het afblazen van een weeklange noodtoestand, nog altijd gemuilkorfd blijft. De woordvoerders van deze brede coalitie verzekerden de diplomaten ervan dat ze de situatie in hun land op de voet zouden blijven volgen en namen zich voor om verder actie te voeren tot een eind komt aan de politieke moorden en de mensenrechten, democratie en vrije meningsuiting terug gerespecteerd worden door de Filippijnse overheid.

More photos on indymedia.

Amnesty concerned about human rights in the Philippines

Amnesty International has not been very vocal about the deteriorating human rights situation in the Philippines but recently they have issued a strong statement that accurately describes the situation since the crackdown on dissenters in the military, the media, and mainstream politics. The human rights watchdog sees "political motives behind recent selective arrests and launch of criminal proceedings". According to Amnesty, "the political Left in particular may have been targeted for a repeated series of arrests on a variety of spurious charges."

Amnesty International also calls on the authorities "to fulfil their obligation to protect the right to life, not least by conducting prompt, thorough, impartial and effective investigations" of the recent wave of political killings. This would be long overdue but it is doubtful whether the current regime of Gloria Macapagal-Arroyo has any intention to do justice to the victims of those killings. Its inaction speaks volumes about its own implication. We might as well add our voice to the clamor for its ouster and hope the next regime will clean the country's tainted human rights record.

Briefschrijfactie tegen noodtoestand en repressie in de Filipijnen

De Vlaamse Noord-Zuidbeweging is erg bezorgd over de politieke situatie in de Filipijnen en roept iedereen op om actief mee de mensenrechten te verdedigen. Stuur een brief naar Minister van buitenlandse zaken Karel De Gucht. De Belgische regering moet alles doen wat in haar macht ligt om de Filipijnse regering tot rede aan te zetten.

Nauwelijks 24 uur na de afkondiging van de noodwet door president Gloria Macapagal-Arroyo op vrijdag 24 februari, werd al een progressief parlementslid gearresteerd, werd de zaterdageditie van een oppositiekrant in beslag genomen en een aantal betogingen uiteengeslaan. Op maandag 27 februari werden uiteindelijk zes volksvertegenwoordigers van progressieve partijen aangeklaagd wegens "rebellie".

Allen hebben ze een opmerkelijke staat van dienst in de Filipijnse volksbeweging voor ze verkozen werden. Crispin Beltran was voorzitter van de vakbond KMU en Rafael Mariano van de boerenbeweging KMP. Teodoro Casiño en Liza Maza waren algemeen secretaris van respectievelijk de koepel van volksorganisaties BAYAN en de vrouwenbeweging Gabriela. Joel Virador was actief in de mensenrechtenorganisatie Karapatan en Satur Ocampo, een veteraan van de gevangenissen tijdens de Marcos dictatuur, in de organisatie van ex-politieke gevangenen, Selda. Velen onder hen waren al in België te gast en zijn ze geen onbekende voor de Belgische sociale beweging.

In de Filipijnen klinkt het protest tegen Proclamatie 1017 en het vervolgen van politieke activisten  steeds luider. Beide zijn een aanfluiting van de democratie en de arrestaties dienen om post factum de noodtoestand te legitimeren. Ook in België verenigt de Noord-Zuidbeweging zich om zowel de noodtoestand als de arrestaties af te wijzen. Alles wijst erop dat er nog meer zullen volgen. De politie overhandigde aan het ministerie van justitie een lijst van 59 personen die zich schuldig zouden hebben gemaakt aan rebellie, diverse ngo’s worden in de gaten gehouden en een aantal ngo-medewerkers worden geschaduwd.

We roepen op om een brief te sturen naar Minister van buitenlandse zaken, Karel De Gucht, met de vraag alles in het werk te stellen om de Filipijnse regering tot rede te brengen. Een voorbeeld staat op de website van 11.11.11.

Filippijnse 'noodtoestand' richt zich tegen progressieve oppositie: Vakbondsleider gearresteerd


De Filippijnse volksvertegenwoordiger en vakbondsleider Crispin Beltran werd op zaterdag 25 februari gearresteerd, bijna 24 uur nadat presidente Gloria Macapagal-Arroyo de noodtoestand uitriep. Zijn arrestatie en aanhoudende detentie toont aan dat het uitroepen van de noodtoestand voor Arroyo een onrechtmatige poging is om zich vast te klampen aan de macht en elke oppositie uit te roeien.

Crispin Beltran, van de progressieve partij Anakpawis, werd gearresteerd van zodra hij zijn huis verliet in de provincie Bulacan, ten noorden van de Filippijnse hoofdstad Manilla. Hij was op weg naar een persconferentie van de parlementaire oppositie.

De 73-jarige Beltran, kortweg "Ka Bel" in de Filippijnse volksbeweging, werd bekend als de leider van de Filippijnse vakbond KMU. Als vakbondsleider bezocht hij België verschillende keren. Hij is dus geen onbekende voor syndicalisten van de beide grote vakbonden in ons land. In eigen land is Ka Bel geliefd en geroemd onder de arbeiders en armen die hij vertegenwoordigt in het parlement dat voor de rest bijna uitsluitend wordt bevolkt door vertegenwoordigers van de schatrijke elite. Sinds 2001, toen hij zijn intrede maakte in het parlement onderscheidde hij zich als een principiële pleitbezorger van de armen die respect afdwong van vriend en vijand.

Ka Bel begon zijn beroepscarrière als een man van twaalf stielen en dertien ongelukken voor hij taxichauffeur werd in de grootstad Manilla. Tijdens de dictatuur van Ferdinand Marcos kwam hij op het voorplan als vakbondsleider en werd hij algmeen secretaris van de nieuwe vakbond KMU. In 1983 werd hij samen met de voorzitter van de KMU, Bert Olalia, en dertig anderen gearresteerd bij een inval in het vakbondskantoor. Later zou hij erin slagen om uit de gevangenis te ontsnappen waarna hij onderdook tot Marcos werd verdreven door een volksopstand, exact twintig jaar voor zijn recente arrestatie.

De aanklager legt Ka Bel ten laste dat hij zou opgeroepen hebben tot rebellie. De politieke achtergrond van zijn arrestatie is echter overduidelijk. Arroyo verwees als reden voor het uitroepen van de noodtoestand naar een zogenaamde samenzwering van communisten en opstandelingen in het leger en kondigde aan iedereen te laten arresteren die bij het plan betrokken zou zijn. Ze kondigde ook een betogingsverbod af en plaatste de media onder overheidscontrole. Blijkbaar wil ze de de politieke oppositie uitschakelen.

Beltran's collega Satur Ocampo van de partij Bayan Muna, die in juni 2005 tijdens een bezoek aan ons land nog verschillende Belgische parlementsleden ontmoette, ontsnapte ternauwernood aan een arrestatie toen hij de persconferentie van de oppositie verliet. Gewapende agenten in burger stopten zijn auto en arresteerden zijn chauffeur en secretaris terwijl de volksvertegenwoordiger in een andere auto kon ontkomen. Sindsdien is hij ondergedoken, net zoals andere kopstukken van de oppositie. Een honderdtal tegenstanders van Arroyo, waaronder minstens één generaal, zouden al aangehouden zijn.

Intussen komt het verzet tegen de noodtoestand op gang. De populariteit van Arroyo was immers al bijzonder laag wegens de ongebreidelde corruptie, het kiesbedrog tijdens de verkiezingen van 2004, de toenemende mensenrechtenschendingen en de aanhoudende armoede in het land. Tijdens het weekend moest de legerleiding nog een opstand van de mariniers de kop in drukken en de progressieve volksbeweging lanceerde al verschillende protestbijeenkomsten en meer protest kan verwacht worden in de komende dagen. Vanuit de gevangenis riep Ka Bel zelf op om de strijd tegen Arroyo op te voeren.

Filippijnengroepen België klaagt noodtoestand in de Filippijnen aan

Filippijnengroepen België, het netwerk van solidariteitsgroepen met de volksbeweging in de Filippijnen klaagt het uitroepen van de noodtoestand in de Filippijnen aan en roept op tot solidariteit met de protesterende volksbeweging.

Dag op dag twintig jaar nadat dictator Marcos werd verdreven, kondigde de Filippijnse presidente Gloria Macapagal-Arroyo deze morgen de noodtoestand af. Daarmee gaf ze het leger de opdracht om iedereen te arresteren die betrokken zou zijn bij een eventuele poging tot machtsovername. Ze kondigde ook een betogingsverbod af en plaatste de media onder overheidscontrole. Volgens de presidente werd een coup beraamd door figuren uit de politieke oppositie, opstandige fracties in het leger en door de communistische guerrilla, het New People's Army.

Volgens onze vertegenwoordigers in de Filippijnen trokken vandaag tienduizenden, ondanks het betogingsverbod, toch de straat op om zoals gepland het einde van de dictatuur te herdenken en te protesteren tegen de toenemende repressie onder Arroyo's bewind. De protesten werden aangevoerd door progressieve volksorganisaties, maar ook sleutelfiguren uit de traditionele politieke oppositie, zoals ex-presidente Corazon Aquino en ex-vice-president Teofisto Guingona, spraken de betogers toe.

Het protest tegen de presidente nam toe sinds de betwiste verkiezingen van mei 2004 en de latere openbaringen over haar ongeoorloofde interventies in het verkiezingsproces. De repressie neemt hand over hand toe en eiste vorig jaar 179 doden. Elke week wordt minstens 1 politieke activist koelbloedig vermoord door doodseskaders. De constatatie dat twintig jaar na het verdrijven van de dictator noch de politieke, noch de economische situatie van het land noemenswaardig verbeterd zijn, legde de basis voor de massale protesten tegen haar bewind.

Corporate responsibility?


I've never believed in corporate responsibility but maybe I'll have to change my mind. Some companies do have a heart and can make a difference for social change. No, I'm not talking about Red, Bono's collaboration with the rich and infamous but about Fighters and Lovers, a young Danish company that warns its customers might experience legal problems because of US or EU "antiterrorist" legislation.

Interview with Edre Olalia on radio 1

This morning, radio 1 broadcast an interview with Filipino human rights lawyer Edre Olalia. It's a good situationer and assessment of the worsening human rights situation in the Philippines during the past year. You can download the interview here.

Bericht uit Hongkong: betoging 18 december

Hongkong, 18 december – De afsluitende betoging van de protestweek tegen de WTO verliep vreedzaam. Zevenduizend betogers trokken naar de kade voor het congrescentrum waar de ministerconferentie van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) de allerlaatste debatten houdt. Zij maakten nogmaals hun oppositie tegen de WTO kenbaar en hun solidariteit met hun gearresteerde kameraden.


De dag begon in onzekerheid. Zouden de activiteiten gewoon kunnen doorgaan na de arrestaties van deze nacht? Is het park nog afgesloten door de politie? Alle kranten hadden sensationele foto’s op de voorpagina van de charges van betogers en politie in de winkelstraten van Wanchai in centrum Hongkong.

Het was opvallend rustig in Victoria Park, het centrum van de protesten, dat intussen terug open was voor het publiek en de deelnemers aan de ‘People’s Action Week’. Om half twaalf hielden de organisatoren van de ‘Hongkong People’s Alliance’ er een persconferentie waarin ze het politieoptreden van de voorbije nacht veroordeelden. Ze vroegen de autoriteiten om de honderden gearresteerde betogers onmiddellijk vrij te laten en kondigden aan dat de vreedzame betoging die in de namiddag gepland was, gewoon door zou gaan.

Intussen kreeg ik ook verslag van enkele activisten die de incidenten van de voorbije nacht hadden meegemaakt. De Koreaanse boeren hadden zich inderdaad met geweld een weg gebaand doorheen het politiecordon. Daarop hat de politie tot driemaal toe gechargeerd met traangas. Honderden betogers werden bij elkaar gedreven en werden urenlang ingesloten zonder eten of drinken. Pas in de vroege ochtend werden ze gearresteerd en afgevoerd. Onder hen waren niet alleen Koreanen maar ook een tachtigtal Thais en twintig Indonesiërs.

Na de middag begon de ruimte voor het podium terug vol te lopen met betogers. Enkele sprekers brachten verslag uit van de onderhandelingen in de ministersconferentie. Een vertegenwoordiger van Public Services International, een wereldwijde koepel van overheidsvakbonden, kondigde aan dat er een slachtoffer te betreuren viel. “De democratie is spijtig genoeg het slachtoffer geworden van de hebzucht van de kapitalistische landen,” verduidelijkte hij.

Lori Wallach van Public Citizen, de grootste Amerikaanse consumentenorganisatie, benadrukte dan weer dat de arme landen zich niet zomaar hadden paaien met de belofte van het ‘ontwikkelingspakket’ dat hen werd voorgespiegeld als ze de voorstellen van de Europese Unie en de Verenigde Staten zouden aanvaarden. “Waarom praat men trouwens over een ontwikkelingspakket,” vroeg ze zich af, “als dit zogezegd al sinds 2001 een ontwikkelingsronde zou zijn?” Bij de ministerconferentie van Doha werd de huidige onderhandelingsronde binnen de WTO inderdaad onder die naam gelanceerd.

De activisten wilden echter actie en die kregen ze tijdens de twee kilometer lange mars naar de kade voor het congrescentrum. De betoging was militant maar vreedzaam zoals die van dinsdag, de openingsdag van de conferentie.

Uiteindelijk verzamelden zich 7000 activisten op de kade om hun oppositie tegen de WTO kenbaar te maken. Hier klinkt dat overigens als ‘kong yee sai mau’, de enige vier woorden Cantonees die men hier in de voorbije dagen moest kennen om te overleven in Victoria Park.

De toegangsweg naar het congrescentrum was nu ook versperd door twee gepantserde waterkanonnen. Ook de internationale media stonden er in grote getale te wachten op incidenten in plaats van hun aandacht te richten op de protestmanifestatie die enkele tientallen meter verder plaatshad. Betogers probeerden hen tevergeefs te overtuigen om aandacht te schenken aan de inhoud en niet enkel aan de incidenten.

Verschillende sprekers verklaarden hun solidariteit met de gearresteerde betogers, wat telkens op gejuich onthaald werd. Rond zes uur kondigde Elisabeth Tang, vakbondsleidster en voorzitster van de Hong Kong People’s Alliance, het einde van de betoging aan. Ze wees op het scherpe contrast tussen de democratie die in het Victoria Park had geheerst in de voorbije dagen en de sfeer in het congrescentrum. “Daarbinnen hebben enkelen het zeggen, terwijl bij ons naar ieders mening geluisterd wordt,” zei ze.

Enkele Filippijnse activisten verbrandden ter afsluiting nog een pop van een gier die een VS-vlag vasthoudt. Eindelijk stroomden ook de fotografen toe. Ze hadden door dat ze tevergeefs op incidenten gewacht hadden en besloten toch nog vlug enkele plaatjes te schieten.

Bij de terugtocht was de sfeer nog steeds even vastberaden als dinsdag, bij de start van deze protestbijeenkomst. Blijkbaar is iedereen er zich goed van bewust dat dit slechts een kleine stap is in een strijd die ongetwijfeld op het thuisfront een vervolg zal krijgen.

Bericht uit Hong Kong: Solidariteit en diversiteit onder de paraplu van de Hong Kong People’s Alliance

Hong Kong, 18 december – De protestactiviteiten van de voorbije dagen in en rond het Victoria Park waren georganiseerd door de Hong Kong People’s Alliance (HKPA), een coalitie van 33 lokale organisaties waaronder vakbonden, studentenorganisaties, vrouwenorganisaties en andere basisorganisaties.



Migrantenorganisaties spelen een belangrijke rol in HKPA. Vooral de Filippijnse migranten zijn zeer actief. Dat is niet verwonderlijk in een stad waar naar schatting 100.000 Filippino’s werkzaam zijn in de slechtst betalende jobs.

“De organisatie van de People’s Action Week was geen sinecure,” vertelt Lee Kai Loon, van de Asian Student Alliance, één van de groepen in de HKPA, “De eerste vergadering had plaats in september 2004, meer dan een jaar geleden.” De HKPA was in staat om met de verschillende organisaties een gezamenlijk programma uit te werken voor de hele week.

In het park vallen toch verschillen op. Zo zijn er twee centrale pleinen en twee podia. De South China Morning Post, de belangrijkste engelstalige krant van Hong Kong had het over het gematigde “Sink WTO” kamp en het radikale “Junk WTO” kamp. Dat is echter lang geen accurate beschrijving. In de eerste plaats is de nuance tussen “sink” en “junk” eerder academisch. Bovendien zijn het groepen uit het zogenaamde ‘gematigde’ kamp die de meest geweldadige acties uitvoeren. En vele activisten lopen ook vlotjes van het ene plein naar het andere naargelang het programma. Verwarrend voor een journalist die alles in enkele lijntjes moet samenvatten.

In werkelijkheid is er een grote diversiteit aan groepen en zitten de verschillen eerder op een ander vlak. Aan de ene kant van het spectrum zijn er organisaties die enkel actief zijn rond één bepaald thema. Zo zal je de Koreaanse boeren bijvoorbeeld zelden een woord horen zeggen over gezondheidszorg of arbeidsrechten. Aan de andere kant zijn er groepen die de WTO in een historische en globale context benaderen. Vandaar dat er bijvoorbeeld ook conferenties doorgingen over het verband tussen de wereldhandel en oorlog. De oorlog tegen Irak bijvoorbeeld heeft ook een economische grondslag.

Niet iedereen is ook even gelukkig met de manier waarop de Koreanen de politie te lijf gaan. De lokale organisatoren laten duidelijk merken dat zij enkel vreedzame protesten organiseren. Toch heb ik hier nog niemand deze acties horen veroordelen. Er is immers veel begrip voor de woede van de boeren. En onder activisten met gemeenschappelijke doelstellingen primeert de solidariteit op meningsverschillen over strategie en taktiek.

Bericht uit Hongkong: Wijk rond het congrescentrum volledig afgesloten

Hongkong, 17 december – Na de incidenten met de Koreaanse boeren is de wijk rond het congrescentrum volledig afgesloten voor alle verkeer. Een poging om voedsel en water naar de ingesloten betogers te brengen mislukt maar de steun van de lokale bevolking is groot.



De doorbraak van de protesterende boeren doorheen de politielinies duurde niet lang. Ze werden met traangras teruggedreven en omsingeld. Het sociale leven in Wanchai, de centrale wijk van Hongkong Island, werd door de veiligheidsdiensten platgelegd. Metro, bus, tram en alle privaat vervoer werd uit de straat verbannen.

Toen de boeren al enkele uren vastzaten in de omsingeling van de politie, namen enkele Filippijnse activisten in het Victoria Park het initiatief om hen voedsel en water te brengen.

We vertrokken rond tien uur met een groepje van dertig uit verschillende landen en wandelden door de straten waar voetgangers nu vrij baan hadden. Door de bevolking van Hongkong werden we aangemoedigd en op applaus onthaald.

Toen we in de buurt kwamen van de plaats waar de betogers vastzaten, werden we aan een politiebarricade tegengehouden. Onderhandelen had geen zin. We moesten onverricht terzake terugkeren. Maar ook hier was de reactie van de lokale bevolking hartverwarmend. De politie werd op gejou onthaald toen ze ons terugstuurde en de woorden van onze woordvoerders werden spontaan in het Chinees vertaald.

Intussen was onze groep al flink aangegroeid aangezien tientallen zich spontaan aangesloten hadden. Toen we terug bij het Victoria Park kwamen waren we met 100, drie keer meer dan bij ons vertrek. Het hele Victoria Park bleek toen ook volledig afgesloten door de politie. Niemand kon er nog in.

Bericht uit Hongkong: Het geduld van de boeren is op

Hong Kong, 17 december – Nu in de voorbije dagen nogmaals bleek dat de ministers van de rijke landen tot geen enkele toegeving bereid zijn, is de maat vol voor de boeren. Aangevoerd door de Koreanen wisten ze vandaag door het politiecordon te breken en op te rukken naar het congrescentrum waar de ministerconferentie van de wereldhandelsorganisatie (WTO) doorgaat.


Een niet aflatende stroom betogingen trok in de voorbije dagen van het Victoria Park, waar de tegenstanders van de WTO zich ophouden, naar de kaai voor het congrescentrum waar de ministerconferentie zelf doorgaat. De demonstraties verliepen vredevol op enkele kleine incidenten na.

Vandaag werd de sfeer op de kaai grimmiger. De autoriteiten hadden metershoge hekken laten optrekken ter versterking van de hekken naast de toegangsweg naar het congrescentrum. De enige ingang zag eruit als een versterkte burcht. Vooraan stond nog steeds een rij vrouwelijke agenten. Achter hen stond de oproerpolitie echter rijen dik in vol ornaat. Zij waren voorzien van peperspray en enkelen droegen geweren om traangasgranaten af te vuren.

Om drie uur kwam de betoging toe van de jongeren en studenten, even later gevolgd door een groep van verschillende Koreaanse katholieke verenigingen, inclusief een groot kruis en twee priesters. Een half uur later kwam de eerste groep Koreaanse boeren toe, aangevuurd door het tromgeroffel dat ons hier inmiddels al vertrouwd in de oren klinkt.

Zes Koreaanse boeren scheidden zich van de rest af en begonnen zich om te kleden. Vervolgens gingen ze met de rug naar de zee op de rand van de kaai staan en hieven ze met gebalde vuist een strijdlied aan. Na een laatste aanmoediging sprongen ze één voor één het koude zeewater in, deze keer zonder zwemvest.

Uiteraard wisten ze wel dat het hen niet zou lukken om het congrescentrum al zwemmend te bereiken. Honderd meter verder werden ze al uit het water gehaald door de politie en terug aan hun kameraden overgeleverd die hen veilig op het droge hesen.

Dat was blijkbaar het sein voor andere Koreaanse boeren om aan de slag te gaan. Ze slaagden erin om met een touw een hek neer te halen op een stuk bij het water, waar het hek nog niet versterkt was. De Koreaanse boeren blijven verbazen met hun vindingrijkheid en de militaire discipline en precisie waarmee ze tewerk gaan.

Maar ook de truuk met het hek was een afleidingsmeneuver want van zodra het hek in het water gekieperd was, gingen de Koreanen terug naar hun groep. Die was intussen naar de poort getrokken en probeerde er door de politielinies te breken. De politie ging de demonstranten te lijf met het waterkanon en peperspray. De betogers gaven niet echt veel weerwerk en beperkten zich tot het gooien van wat in hun bereik lag. Vooral de aluminium laddertjes van de media bleken effectieve, maar lichte, projectielen.

Rond vijf uur bereikte echter een betoging van duizenden boeren de kaai. Minstens tweehonderd van hen hadden de zwemvest al omgord. Toen was het nog een kwestie van uren tot de boeren door het politiecordon konden breken. Toen de avond viel hadden ze de toegangsweg tot het congrescentrum bezet.

Eén ding is duidelijk: Het geduld van de boeren is op. Niet dat ze met grote verwachtingen naar Hong Kong gekomen waren. Van bij het begin was het duidelijk dat ze elk akkoord van de ministerconferentie zouden verwerpen en liever de hele WTO zagen verdwijnen. De voorbije dagen bleek echter nogmaals dat de ministers van de Verenigde Staten en de Europese Unie tot geen enkele toegeving bereid zijn. Voor de boeren is de maat vol.

Foto's:
http://www.indymedia.be/nl/node/836
http://www.indymedia.be/nl/node/833
http://www.indymedia.be/nl/node/834

Foto's uit Hongkong: Thai boxing

Hong Kong, 17 december – Arme boeren hielden vandaag een wedstrijd Thai boksen waarbij één van hen het symbolisch opnam tegen de WTO. Hoewel het een ongelijke strijd was beet de wereldhandelsorganisatie uiteindelijk in het stof.


Het wereldwijde netwerk van kleine boeren, La Via Campesina, organiseerde deze morgen een partijtje Thai boksen. Twee boksers traden in het strijdperk op het gras van Victoria Park, op enkele kilometers van het congrescentrum waar de ministers van WTO-lidstaten momenteel vergaderen. Ze werden daarbij aangemoedigd door tientallen boeren uit verschillende landen van Azië.

Van bij het begin was het duidelijk dat het om een ongelijke strijd ging. Eén van de boksers, een pluimgewicht, stond symbool voor de arme Thaise boeren, terwijl de kolos die tegenover hem stond de WTO vertegenwoordigde. Hij kreeg de steun van enkele heren in maatpak die blijkbaar gestuurd waren door de Thaise overheid.

De kamp gaf volgens de boeren een indruk van de heroïsche strijd die de boeren momenteel voeren en in het begin moest de boksende boer inderdaad enkele rake klappen incasseren. Hij had echter duidelijk het publiek op zijn hand. Ondanks hun verschillende nationaliteiten stonden de aanwezige boeren en boerinnen als één man achter hem.

Dat de boeren overtuigd zijn dat ze zelfs een ongelijke strijd kunnen winnen bleek uit het einde van de kamp. Uiteindelijk moest de WTO bokser de duimen leggen. Hij ging oneervol tegen de vlakte, tot groot verdriet van de vertegenwoordigers van de Thaise overheid. De boksende boer werd prompt op de schouders genomen door de aanwezige boeren en maakte een ererondje. De slogan: “Down, down WTO!”

Meer foto's: http://www.indymedia.be/nl/node/832

Eilandengroep Tonga wordt 150ste lid van WTO en moet meteen gezondheidszorg liberaliseren

Hongkong, 16 december – Tonga werd gisteren het 150e lid van de WTO. De voorwaarden die aan het eilandstaatje werden opgelegd zijn strenger dan ooit. Vooral het feit dat ook de gezondheidszorg moest geliberaliseerd worden is verontrustend.


Nu ook Tonga lid geworden is zijn ze officiëel met 150, de club van WTO lidstaten. Tonga is een kleine archipelago in de Stille Oceaan met een bevolking van nauwelijks 100.000. Het heeft bovendien een arme bevolking die grotendeels afhankelijk is van overlevingslandbouw. De export van Tonga is verwaarloosbaar. Het mini-staatje voert vier keer meer in dan uit. Ngo’s zijn dan ook ontzet over de strikte voorwaarden die aan Tonga opgelegd werden in ruil voor lidmaatschap.

Meest verontrustend is misschien wel dat het land ook de gezondheidszorg moest liberaliseren. Dat is momenteel niet het geval voor lidstaten. Onder het GATS, het akkoord over de handel in diensten, kunnen ze zelf beslissen of ze hun gezondheidszorg willen openstellen voor buitenlandse multinationals maar zijn ze niet verplicht om dat te doen. Aan nieuwe lidstaten kunnen echter andere, striktere voorwaarden opgelegd worden. Vandaar dat Tonga nu meer diensten openstelt voor buitenlandse investeerders, met inbegrip van gezondheidszorg, dan eender welke andere WTO-lidstaat, zo onthulde Oxfam.

De regering van Tonga had nochtans beter kunnen weten. Toen Thailand lid werd van de WTO moest het land ook de gezondheidszorg liberaliseren. Buitenlands kapitaal investeerde in ziekenhuizen voor ‘gezondheidstoeristen’ uit rijke landen zodat dokters uit de openbare gezondheidszorg werden weggezogen naar de commerciële sector. Vooral op het platteland ging het gezondheidssysteem er danig op achteruit.

De ervaring van Tonga en Thailand toont aan wat er te wachten staat als de Europese Unie haar zin krijgt en het GATS akkoord veel minder flexibel wordt gemaakt. Dan zal het moeilijk worden om de gezondheidszorg nog af te schermen voor buitenlandse multinationals, met een versnelde commercialisering als gevolg. Het zal de lobbygroepen van de grote dienstenverstrekkers een zorg zijn dat de volksgezondheid daar niet bij gebaat is. Een reden te meer dus om te eisen dat gezondheidszorg uit de WTO wordt gehaald.

Bericht uit Hongkong: Vive les femmes

Hong Kong, 16 december – Een vrouwenmars trachtte vanavond de grieven van de vrouwen tot in het congrescentrum te brengen waar de WTO-ministerconferentie doorgaat. Daarbij stuitten ze echter op het politiecordon dat onvermurwbaar de toegang bewaakt.


Na de boeren gisteren was het vandaag de beurt aan de vrouwen om de WTO voor een tribunaal te brengen. Tijdens het ‘vrouwentribunaal over de impact van de WTO op vrouwen’ getuigden vrouwen over hoe de WTO-maatregelen hun situatie dramatisch hadden verslecht.

Na het tribunaal trokken de vrouwen in een betoging naar het congrescentrum waar de WTO-ministerconferentie doorgaat. Daar herhaalden ze nogmaals dat de liberalisering van de wereldhandel hun inkomen had aangetast. De plattelandsvrouwen ondervonden de prijsdaling van hun oogst als ze die op de markt aanboden, een gevolg van de dumping van landbouwoverproductie uit andere landen. Arbeidersvrouwen hadden het dan weer over de flexibilisering van de arbeid waardoor hun werkzekerheid verder ondermijnd werd.

Een tiental plaatselijke activisten veroordeelde het gebruik van pepper-spray, een irriterend product dat in het gezicht van demonstranten gespoten wordt, door de politie. Ze kookten symbolisch een pittig pepersoepje dat ze aan de politie en de delegaties in het congrescentrum wilden opdienen. Het groepje werd echter meteen door de politie omsingeld. Aan de rest van de vrouwen werd de doorgang ontzegd.

Na onderhandelingen met de politie werden de dappere vrouwen tenslotte terug vrijgelaten en konden ze samen met hun zusters terug naar Victoria Park. “Geen erg,” vond één van hen, “of we nu naar binnen kunnen of niet, ze luisteren toch niet naar ons.”