Bomaanslag in Filippijns parlement: chauffeur Gabriela Women's Party komt om

Het nieuws uit de Filippijnen wordt er niet beter op. Na een bomaanslag tegen de Glorietta shopping mall in Makati van enkele weken geleden was het vandaag de beurt aan het parlementsgebouw.

Elly, die voor ons in de Filippijnen werkt, schrijft op haar blog:

"Vandaag, rond 8 uur lokale tijd is er een zware explosie gebeurd vlak voor het filippijns Congres. Onder de gewonden zijn Luz Ilagan, de 2e verkozene van Gabriela Women's Party en haar bodyguard. Haar chauffeur Masial 'Bong' Taldo stierf ter plekke. Hij was vader van 2 kinderen, waarvan de oudste 2 jaar geleden overleed in Mindanao door militair geweld."

Intussen zijn er al drie dodelijke slachtoffers geteld, waaronder ook een volksvertegenwoordiger.

Telkens ik zoiets hoor vraag ik me af of ik het slachtoffer ken. Waarschijnlijk ken ik Bong niet persoonlijk, maar hij was de echtgenoot van een van de leidsters van Gabriela, onze lokale partnerorganisatie. Terwijl zijn vrouw zich in haar wijk inzette bij de vrouwenorganisatie, werkte hij als chauffeur voor de vrouwenpartij die eruit voortkomt. Het is een verlies voor de progressieve beweging, dat spreekt.

Bovendien is een bomaanslag op het terrein van het parlement een bedreiging van politieke aard. Het is een statement. Zeker als je weet dat gisteren een afzettingsprocedure werd ingezet in het parlement tegen presidente Gloria Arroyo door o.a. Gabriela Women's Party.

Bij zo'n nieuws moet ik ook onwillekeurig terugdenken aan die dag in maart 2003 toen ik in Davao, op het eiland Mindanao, zelf getuige was van zo'n bomaanslag. Ik was in de lokale luchthaven toen buiten een zware bom afging. Het beeld dat ik toen door het raam zag staat op mijn netvlies gebrand. 22 doden waren er toen, op nauwelijks enkele meters van me vandaan. Zoiets vergeet je niet. Het blijft je bij. En het maakt je alert voor mensen die er niet voor terugschrikken om dergelijke middelen in te zetten om hun gelijk te halen.

Satur was here

Anyone who has ever been able to work with Satur Ocampo can understand what an honor it is to welcome him in Brussels. In Philippine activist circles Bayan Muna congressman Ka Satur is an institution. "My life is the struggle and the struggle is my life," he said in an interview he did with Belgian newspaper De Morgen while he was here. And I swear that in the mouth of Ka Satur these words don't sound hollow.

We visited several European and Belgian Parliamentarians and paid a visit to the representatives of the European Commission. That last visit is what he talked about later on BBC World as you can see in the clip someone posted on youtube.

We had less than 48 hours in Brussels and there wasn't much time to unwind. Last year when he was in Brussels we had some more time and I will always remember how, after three long days of meetings and speaking engagements, he opted to spend time with his compatriots for some light talk. It was already past midnight and he must have been dead tired (at least I was!) but he didn't think twice and immediately accepted the invitation of some Filipinos who were so excited to see a congressman who actually showed interest into their lives. They met Ka Satur, a congressman like no other.

How much of the Philippines have you visited?

Tonyo's blog pointed me to a cool tool that allows you to visualize the places you've visited in the Philippines on a map. Here's my Lakbayan map. Not bad, I guess, for a foreigner.

My Lakbayan grade is B-!

How much of the Philippines have you visited? Find out at Lakbayan!

Created by Eugene Villar.

How about you: How much of the Philippines have you visited? Take the quick test today and post the results on your blog.

Intal leden laten zich niet intimideren door Filippijnse zwarte lijst

De Amerikaanse mensenrechtenorganisatie Human Rights Watch bracht het eind september aan het licht: De Filippijnse overheid hanteert een zwarte lijst van 504 buitenlanders die niet welkom zijn in het land. Op de lijst staan ook verschillende leden van intal die zich in het verleden kritisch uitgelaten hebben over de regering van Gloria Arroyo, net zoals twee Belgische advocates die bij intal een brochure uitgaven over de mensenrechtenschendingen onder haar bewind.

Ook mijn naam komt voor op de lijst. Ik ben echter in goed gezelschap. In de lange lijst namen uit meer dan 50 landen herkende Human Rights Watch verschillende religieuzen, mensenrechtenadvocaten, leden van sociale organisaties en zelfs Ramsey Clark, een vroegere Amerikaanse minister van justitie.

Volgens de officiële documenten die Human Rights Watch publiek maakte zouden de personen op de lijst banden hebben met de Taliban of Al-Qaeda--een beschuldiging die te gek is voor woorden. In werkelijkheid gaat het in vele gevallen om mensen die zich hebben uitgesproken over de golf van moorden op vertegenwoordigers van sociale bewegingen in het land of die deelnamen aan missies of conferenties over de mensenrechten in de Filippijnen.

"Als een land dat zich zelf opwerpt als een toonbeeld van democratie en vrije meningsuiting mensen op een zwarte lijst zet die kritiek hebben op het beleid, dan is dat schandalig”, zegt Sophie Richardson, directeur van Human Rights Watch Azië. "Vele mensen op de lijst hebben niks anders gedaan dan kritiek geuit op de overheid of zetten zich in om Filipino's te beschermen voor de mensenrechtenschendingen van de veiligheidsdiensten."

Het bestaan van deze lijst was geen verrassing. Het is wel de eerste keer dat hij volledig publiek wordt gemaakt. In december van vorig jaar was er een eerste incident toen een Amerikaanse mensenrechtenadvocaat de toegang tot het land werd geweigerd. Hij had enkele maanden eerder aan een mensenrechtenmissie deelgenomen. Sindsdien werd de lijst afwisselend gehanteerd als een zwarte lijst of als een "watchlist". In sommige periodes werd iedereen die op de lijst stond effectief aan de grens tegengehouden. In rustigere periodes kon men wel het land in maar werd men extra in de gaten gehouden.

Volgens de officiële documenten zou de lijst sinds 10 augustus zijn opgeheven. Aangezien het bestaan van de lijst vroeger ook altijd geheim gehouden werd is echter het onduidelijk of en wanneer hij terug van kracht wordt. Human Rights Watch riep daarom de Filippijnse overheid op om toelichting te geven en om te stoppen met het weren van buitenlanders die kritisch staan tegenover het regime.

Het spreekt voor zich dat we ons niet laten intimideren. Wij blijven ons inzetten voor de campagne "Stop the killings" die de aanhoudende politieke moorden en verdwijningen in de Filippijnen en elders aan de kaak wil stellen. Op 10 december, de internationale mensenrechtendag, plannen we alweer een solidariteitsactie. Deze lijst bevestigt dat onze solidariteit en onze acties niet onopgemerkt voorbij gaan en dat President Arroyo verveeld zit met de internationale druk.

"Free Joma" picket in front of the European Commission

Joma is free for now, but it's better late than never. Here's Jan's footage of our picket in front of the EC last September 10, when Joma was still in jail. He's free now but I just got worth that the Dutch prosecutors appeal against his release will be heard next week. If they win, he'll be arrested again. The struggle is not over yet!

In any case, the video has great quotes from Bruno and PJ!

Joma Sison was released

Sometimes truth is stranger than fiction. Take the case of Joma Sison for example. The whole story stinks and the so-called evidence is clearly not reliable. Apparently some Dutch judges came to this same conclusion when they ordered Joma released. Further detention was deemed unnecessary. The case continues, however, but at least Joma is free again while the struggle against his persecution continues...



www.defendsison.be

Ramsey Clark supports Joma Sison

Brutale arrestatie van Jose Maria Sison in Nederland stuit op verzet

De Filippijnse revolutionair Jose Maria Sison (of 'Joma') is in Nederland achter de tralies gedraaid. Het voorwendsel: hij zou vanuit Utrecht opdracht hebben gegeven tot moorden in de Filippijnen. De ware reden: Manilla en Washington willen Sison monddood maken en de volksbeweging in de Filippijnen klein krijgen.

Stel: De politie nodigt je uit omdat er nieuwe ontwikkelingen zijn in verband met een klacht die je ooit hebt ingediend. Je bereidt netjes je dossier voor, neemt een advocaat mee en begeeft je op het afgesproken uur naar het politiekantoor. Dat deed Jose Maria Sison (68), die als politiek vluchteling in Nederland woont, op dinsdag 28 augustus. Een volgende keer zal hij zich wel twee keer bedenken. Hij werd namelijk prompt in de boeien geslaan. Erger nog, terzelfdertijd beukten tientallen politieagenten de deur in van zijn appartement. “Het was geleden van de repressie onder de Filippijnse dictator Marcos dat ik nog zoiets meemaakte”, zegde zijn vrouw Julie.

Ook bij andere Filippijnse gezinnen in Nederland werd de deur ingeramd en werden computers, documenten, diskettes, cd-roms en dvd's in beslag genomen. “Gisteren was de laatste dag dat ik me veilig voelde in Nederland”, verklaarde Jose Baleva nadien. Enkel zijn vrouw en twee kinderen (10 en 11 jaar) waren thuis toen de politie binnenviel.

Wie is die man waarvoor de Nederlandse politie de grote middelen bovenhaalde? Sison richtte eind jaren '60 mee de Communistische Partij van de Filipijnen (CPP) en het aanverwante guerillaleger op, het Nieuwe Volksleger (NPA). Onder dictator Marcos werd hij bijna 9 jaar opgesloten als politieke gevangene. Twintig jaar geleden vroeg hij politiek asiel in Nederland. Maar de Nederlandse overheid heeft de man nooit van harte geaccepteerd. Na '11 september' werd zijn rekening bevroren en kwam Sison zonder enige uitleg op de 'terroristenlijst' van de Europese Unie terecht.

De onderzoeksrechter besliste op vrijdag 31 augustus dat Sison nog minstens twee weken in de cel blijft, onder een streng regime. Zelfs zijn vrouw mocht nog niet op bezoek. Zijn raadsman, Michiel Pestman, zegt nochtans dat het bewijsmateriaal „niks voorstelt”.

De Filippijnse presidente, Gloria Arroyo, stak haar opluchting niet onder stoelen of banken, net als de ambassadrice van de VS in Manilla. Zij vonden de arrestatie van Sison een stap in de “strijd tegen het terrorisme.” Een strijd die sinds het aantreden van Arroyo in 2001 al aan meer dan 900 leiders en activisten van volksorganisaties het leven kostte...

Die volksorganisaties protesteerden met klem tegen de aanhouding van Sison. Volgens Elmer Labog, de voorzitter van de vakbond KMU, gaat het om intimidatie tegen de hele progressieve oppositie. Hij voegde eraan toe dat het “de doodsteek is van het vredesproces tussen de regering en de guerrilla” - Sison is immers hoofdadviseur van het NDF, de alliantie van revolutionaire organisaties die over vrede onderhandelde met de Filippijnse regering.

Een misdadiger, een terrorist, of geen van beide?

Officieel wordt Sison beschuldigd van het aanzetten tot moord. De man zou vanuit Nederland opdracht gegeven hebben om twee mannen te vermoorden in de Filippijnen. Het Nieuwe Volksleger (NPA) eiste de verantwoordelijkheid op voor wat volgens hen “executies” waren wegens grove “misdaden tegen het volk” van de betrokkenen. Sison zat toen (2003-2004) al meer dan 15 jaar in Nederland, en stelt al lang geen organisatorische band of verantwoordelijkheid meer te hebben voor de acties van het NPA op het terrein.

Sison werd ook in de Filippijnen al beticht van allerlei misdaden, maar nog nooit veroordeeld. In juli oordeelde het Filippijnse Hooggerechtshof zelfs dat een hele reeks aanklachten tegen hem en 50 anderen, waaronder ook deze twee moorden, van nul en generlei waarde waren. “Duidelijk politiek geïnspireerd”, vonden de Filippijnse opperrechters. Een week later velde het Europees Hof van Eerste Aanleg in Luxemburg een al even opmerkelijk vonnis: Sison stond jarenlang ten onrechte op de Europese 'terroristenlijst'. Meester Jan Fermon: “Nergens in Europa was er ook maar enige aanklacht tegen de man. Het Hof in Luxemburg vroeg zich dus terecht af hoe men zo iemand dan een terrorist kan noemen.” Enkele weken zijn er dan deze aanhouding en strafzaak. Toeval?

Joma Sison arrested

OK, maybe you don't like Joma. Your problem. But at least you can trust Jackie. I met her a couple of months ago. Believe me, you can trust her.

Call me with ello mobile

Since last month I switched mobile phone operators and chose ello mobile. It's an interesting business model. Ello mobile donates profits from its mobile phone services to selected charities. Recently they also selected a human rights project in the Philippines. Gabriela is now also supported by ello mobile and that convinced me to do the switch. If you happen to live in Belgium and would like to check out this service, please refer to their website www.ello-mobile.be.

It's a dirty war

I finally took time to read the recent Human Rights Watch report on the Philippines. "Scared Silent: Impunity for Extrajudicial Killings in the Philippines" is worth the time, not so much for the analysis, because we've read it already so many times, but for the numerous personal testimonies. The authors interviewed many relatives of the victims. Even if I have read many of them before, and even interviewed some of them in person myself, the sheer number of personal testimonies in the report is emotionally overwhelming and leaves one without much doubt about the involvement of the Philippine military in the killings.

Interestingly, HRW talks about a "dirty war" to describe the situation in the Philippines. Knowing the situation on the ground, I couldn't agree more.

The Storm - Chikoy against the killings

Chikoy Pura is one of my favorite Filipino artists. His band, the Jerks, is an institution in Philippine music and they are responsible for some of the classics in Philippine rock history. They never sold out and are respected by musicians and music lovers alike. Chikoy is also not afraid to speak his mind about political issues and I saw him often play in between speeches at protest rallies. His tribute to the martyrs of the people's movement is probably not his best but heck, it moves me to tears.

Filippijnse vakbondsleider en parlementslid bijna vrij

Beltran meer dan een jaar onschuldig gevangen

Rebellie? Dat moet inbeelding zijn! Het Filippijnse Hooggerechtshof was niet mals voor de openbare aanklagers die ervoor zorgden dat Crispin Beltran, de populaire Filippijnse vakbondsleider, al 15 maanden gevangen zit. Volgens het Hof waren er geen aanwijzingen dat de man, die ook al zes jaar volksvertegenwoordiger is, een opstand beraamde.

Beltran werd op 25 februari van vorig jaar gearresteerd. Volgens de Filippijnse regering zou hij samen met andere leiders van de sociale bewegingen en rechtse militairen een samenzwering opgezet hebben om de macht te grijpen.

Na de arrestatie van Beltran konden vijf andere progressieve parlementsleden aan arrestatie ontkomen door bijna twee maanden in het parlementsgebouw te kamperen. Beltran zelf bleef sindsdien achter slot en grendel in afwachting van een proces. Wegens zijn wankele gezondheid—de man is 74—werd hij overgebracht naar een ziekenhuis.

Gelukkig kan de oude man rekenen op steun uit binnen- en buitenland. Toen ik hem daar twee maand geleden opzocht toonde hij me een register met de namen van zijn bezoekers. De dag voor mij was een Japanse delegatie mensenrechtenactivisten langs geweest en enkele dagen eerder een Canadese parlementair. Ook in ons land werd de zaak van Beltran herhaaldelijk onder de aandacht gebracht tijdens acties van Stopthekillings.be. Op ons aandringen stelde senator Josy Dubié ook een parlementaire vraag over Beltran. Toen de Filippijnse presidente Arroyo de voorbije weken op bezoek was in Australië, Nieuw Zeeland en Italië waren er overal acties tegen zijn opsluiting. In totaal kreeg hij steunbetuigingen uit 33 landen. “Ik sta in het krijt bij de duizenden die me gesteund hebben, “zegt Beltran, “want het is dankzij hun steun dat ik en mijn familie weerstand hebben kunnen bieden aan deze onrechtvaardigheid.”

Voorlopig is het nog wachten op de uiteindelijke invrijheidstelling. Beltran denkt er niet aan om rust te nemen. “Ik heb zolang kunnen rusten,” zegt hij, “en bovendien herinnert mijn opsluiting eraan dat er nog veel werk aan de winkel is voor gerechtigheid en mensenrechten zullen heersen in ons land.”

Pastor Berlin Guerrero - alive but maltreated

As it turned out Pastor Berlin has been abducted by Philippine soldiers and is held in detention in a police camp. Probably it is the quick reaction and campaign of his friends that convinced his captors to let him live and to surface their detainee. Nevertheless he has been tortured according to this statement that he delivered the other day while he was visited by human rights activists.

PRESS STATEMENT

What does it take a government to have the nerve to abduct, torture, and terrorize my family on the basis of an old inciting to sedition case and a baseless murder charge?

Far more absurd is the accusation that I am the Secretary of the CPP Provincial committee in Cavite. This lie that they tried to extract from me by means of physical, mental and psychological torture and projecting me in public as a “hand-gun and grenade carrying rebel.”

I am a Pastor of the United Church of Christ in the Philippines (UCCP) and never participated in any killings, illegal or unlawful activities, or any common crime.

My family and I have just taken a tricycle from the local church which I have served for two consecutive years (June 2006-2007) where we just celebrated UCCP’s and the local church’s 59th and 72nd anniversaries respectively (On May 27, at around 5:30pm, a white van cut the tricycle’s path and military-looking men quickly alighted to grab me; despite my plea that they show me the warrant they said they had. I was man-handled and forcefully shoved inside the van, put a handcuff on my hands behind me, covered my head with a cloth and packing tape, was beaten, punched and kicked repeatedly.

They brought me to a place I didn’t know. Here, still handcuffed, men would take turn interrogating and beating my head with their fists and blunt objects. (Like a 1,000 ml mineral bottle and other objects). All throughout, layers of plastic bags covered my head. My torturers would tighten the bag until I can no longer breathe. I passed out two times and urinated on my pants.

They made me sake my head for about an hour and beat me whenever I stopped they said they would do these things to my family if I did not cooperate. I was forced to give names and addresses of my whole family, officers of church and conferences, name of my administrator at Union Theological Seminary where I am studying theology, leaders of progressive labour and peasant organizations in Southern Tagalog.

They opened my computer by forcing me to give the password, got my e-mail password. They erased all of my church, school and personal files and replace it with documents that belong to the so-called underground left.

After about twelve hours, they put me back on the van still handcuffed and blindfolded. They threatened to kill me, burn me or bury me. They continued to beat me and make new names for me. They got my sim card.

They called me Pastor-Impostor. And lectured me on the “evils” of communism and how the church, legal people’s organizations are “used” to create trouble by criticizing the government.

When the van stopped, it took an hour before they led me down, made me sit down and lie down. After an hour, they removed my blindfold. Here I learned I was in Imus, Cavite specifically at Camp pantaloon Garcia, Cavite Provincial Police Office (PPO).

Later on in the afternoon, that was the only time I saw the warrants of arrest and to what unit of the PNP I was turned over to by my abductors.

Now that I have the time to collect my thoughts and view my situation inside what police offices “call a subhuman” cell, let me make a preliminary analysis of my unfinished ordeal.

(1)The unit which abducted me is an organized AFP unit which operates covertly or below the law. It is composed of elements coming from different units of AFP’s Intelligence Community. As a counter-insurgency unit, it uses ex-NPAs. They are lawless enforcers.

(2)Making use of court cases which involves suspected personalities of the left, no matter how weak, these cases may be served and used to make the arrest legitimate. In my case, I am implicated on a Murder Case in 1990. Case files show that I do not have a direct or indirect link to the crime.

(3)To bring me to the court by means of the arrest warrants is secondary. Their primary objective is to extract information from me by means of torture.

(4)It is also meant to terrorize my family, my relatives, friends, church members and practically everyone I know and who know me. It creates a thinking that this repeated attack on a person’s right, which may end in incarceration or death, can happen to anybody.

I am outraged by their branding me as a “Pastor-Impostor” because it is an affront to the sacred office I have sworn to serve God Almighty who knows every heart and mind.

Finally, I hold the Gloria Macapagal Arroyo government responsible for the abduction and torture I have suffered and the subhuman captivity I am forced to accept. The GMA Administration should listen to the repeated cries of the people to stop violation of human rights and the political killings.

They may have put in jail, but my spirit is free and firm because God is with us always.

(SGD.) PASTOR BERLIN V. GUERRERO
United Church of Christ in the Philippines

Inside the Camp Pantaleon Garcia
Cavite Provincial Police Office
Imus, Cavite

May 30, 2007

Two hours, twenty kilometers and Pastor Berlin

Yesterday afternoon, the 20 kilometers through Brussels was fun again. Our G3W-M3M team is growing every year and while we started with less than 20 two years ago we were now more than 50. It took me 2 hours this time because of sore muscles but the ambiance was right, the weather was fine and the beer (afterwards) was cool. What more could I ask for? (Click for the slideshow with our pix.)

As soon as I came home I learned about another disappearance of an activist in the Philippines. I don't know Pastor Berlin but it was Kiri, about whom I wrote just a couple of days ago, who sent me this jpg.

Kiri in mag:net gallery

Just in case you happen to be in Quezon City, Philippines, and you have some time to spare, you can go to an interesting exhibit in mag:net gallery. Kiri Dalena, whom you might know better from her work with ST Exposure is showing some interesting sculptures. Anyone familiar with Kiri's human rights advocacy as an activist film maker will easily recognize the, apparently unintended, allusions to her political commitments. For those of us, including myself, who are not so lucky and live too far to make it before the exhibit is closing there are pictures on the gallery's website.

STK concert in the US

I wish I could vote...

...in the May 14 elections in the Philippines. The new TV clips of the progressive party-list groups are simple but very powerful. "For Bayan Muna, you come first!" The slogan says it all! But also the "Ako ay anakpawis (I'm a toiler)" from Anakpawis is a great punchline. Moreover, there's a couple of good friends of mine appearing in both videos.





Bonus track:

Elections, Philippine style

Election fever has gripped the Philippines and many candidates and parties are campaigning in the streets of Manila. Meanwhile the combination of guns, goons and gold are the ingredients of another messy election campaign. The government deployed the military to certain urban poor areas of the city where they are harassing the campaigners of progressive party-list systems. Clear proof of government intervention in the elections has been made public this week when Gabriela Women's Party presented a leaked memo of the Office of the President to the public. The memo unveils a plan to "fully support several pro-administration parties" and "substantially lower the number of leftist or left-leaning party-list organizations in the House of Representatives. The memo explicitly mentions that the proposal to fund pro-administration parties is but one of the ways to achieve this goal. And probably it is just the most innocent...

Back in the Philippines with good and bad news

It has been exactly 10 days now since I arrived in the Philippines for a working visit and I've been quite busy since my arrival. Together with Hans, our local country representative, I had to facilitate two workshops with Philippine partner organizations to draft our planning for the following years. It was intense and not easy but it is always encouraging to discover that we are on the same wavelength as our local partner organizations. They continue to defend the people's right to health even in these days of danger and grief.

That brings us again to the current human rights situation. The last e-mail I received before I left was about the abduction of activist peasant leader Nilo Arado (picture) and shooting of human rights activist Leeboy Garachico on the island of Panay. I happen to know both of them quite well and have been hoping for news about Nilo since I arrived. Unfortunately there are no updates about the fate of Nilo and Ma. Luisa Posa-Dominado, who was abducted together with him. Anybody who is familiar with the current wave of political killings and the mindset of this government knows however who is to blame.