In juli 2005 kwamen de leiders van de 8 machtigste landen bij elkaar in Gleneagles in Schotland. Op het einde van hun driedaagse top beloofden ze tegen 2010 jaarlijks 50 miljard dollar extra hulp te geven aan de ontwikkelingslanden. Minstens de helft daarvan zou naar Afrika gaan. Ze beloofden ook de schulden kwijt te schelden van bepaalde ontwikkelingslanden aan het IMF en de Wereldbank, en handelsverdragen te sluiten die de ontwikkeling van Afrika zouden stimuleren.
De leiders van de G8 sloegen zich op de borst dat hun plan elke Afrikaan gratis toegang tot basisgezondheidszorg zou kunnen bezorgen tegen 2010. Een behandeling met aids-remmers zou in het bereik liggen van zowat iedereen die daar nood aan had. Tegen 2015 zou de omvang van de Afrikaanse handel en economie verdubbeld zijn.
Deze week komen de leiders van de G8, die samen instaan voor tweederde van het wereldinkomen, opnieuw samen in het Duitse Heiligendamm. Hoe staat het met hun beloften?
Tweeëntwintig arme landen hebben sinds de top in Gleneagles schuldverlichting gekregen. Hoopgevend is dat landen als Ghana en Zambia het geld dat daardoor vrijkwam, gebruikt hebben voor basisvoorzieningen aan de bevolking. Daarmee bewijzen ze dat arme landen best wel in staat zijn om 'goed bestuur' in de praktijk te brengen.
Volgens een recente studie van Oxfam International stopt daar echter het goede nieuws. Van gunstigere handelsbetrekkingen is niet veel te merken. De Grote 8 hebben de schuldverlichting bij hun ontwikkelingshulp geteld om de cijfers wat te verbloemen. Het is een truuk die België ook toepast. Als we de schuldkwijtschelding uit de statistieken halen blijkt echter dat de hulp aan Afrika sinds Gleneagles nauwelijks gestegen is, integendeel.
Oxfam international berekende dat de G8 meer dan 30 miljard dollar tekort zal komen om aan de beloofde 50 miljard dollar extra hulp te geraken in 2010. Als de trend zich doorzet zal het bij 20 miljard dollar blijven, ondanks de mooie beloftes.
Ontwikkelingshulp is natuurlijk niet alles. Er is meer nodig dan alleen geld. Maar toch, een recente studie van de Wereldgezondheidsorganisatie toont aan dat er toch spectaculaire dingen zouden kunnen gebeuren met extra geld dat goed besteed wordt.
Een bedrag van 5,2 miljard dollar zou genoeg zijn om elementaire verzorging te bieden aan zwangere vrouwen en zuigelingen in de armste landen. Een extra 5,6 miljard dollar zou ook gepaste medische zorg kunnen verzekeren voor de kinderen in die landen. Daarmee zouden 4,5 miljoen kinderen gered kunnen worden. Voor amper 11 miljard dollar. Een bijkomende 16 miljard dollar zou preventie en behandeling van AIDS kunnen verstrekken in geheel zwart Afrika. Deze maatregel zou nog eens een half miljoen mensenlevens kunnen redden. Kortom, die bijkomende 30 miljard dollar komt overeen met 5 miljoen mensenlevens.
Toeval of niet maar VS President Bush beloofde een week voor de top 30 miljard dollar extra voor PEPFAR, een programma voor aids-bestrijding dat hij drie jaar geleden zelf oprichtte. Het gaat echter over een budget dat gespreid wordt over 5 jaar. Bovendien is PEPFAR een omstreden programma dat vooral dient om de conservatieve morele waarden van Bush en de zijnen uit te dragen.
Hoogstwaarschijnlijk krijgen we later deze week opnieuw beloftes te horen in Heiligendamm. De leiders van de G8 zullen hun bezorgdheid voor de gezondheid en het welzijn van de armsten uiten. De ervaring leert echter dat het een zaak is om de druk op te voeren zodat de wereldleiders hun beloften ook zouden nakomen.
Sunday, June 03, 2007
Friday, June 01, 2007
Pastor Berlin Guerrero - alive but maltreated
As it turned out Pastor Berlin has been abducted by Philippine soldiers and is held in detention in a police camp. Probably it is the quick reaction and campaign of his friends that convinced his captors to let him live and to surface their detainee. Nevertheless he has been tortured according to this statement that he delivered the other day while he was visited by human rights activists.
PRESS STATEMENT
What does it take a government to have the nerve to abduct, torture, and terrorize my family on the basis of an old inciting to sedition case and a baseless murder charge?
Far more absurd is the accusation that I am the Secretary of the CPP Provincial committee in Cavite. This lie that they tried to extract from me by means of physical, mental and psychological torture and projecting me in public as a “hand-gun and grenade carrying rebel.”
I am a Pastor of the United Church of Christ in the Philippines (UCCP) and never participated in any killings, illegal or unlawful activities, or any common crime.
My family and I have just taken a tricycle from the local church which I have served for two consecutive years (June 2006-2007) where we just celebrated UCCP’s and the local church’s 59th and 72nd anniversaries respectively (On May 27, at around 5:30pm, a white van cut the tricycle’s path and military-looking men quickly alighted to grab me; despite my plea that they show me the warrant they said they had. I was man-handled and forcefully shoved inside the van, put a handcuff on my hands behind me, covered my head with a cloth and packing tape, was beaten, punched and kicked repeatedly.
They brought me to a place I didn’t know. Here, still handcuffed, men would take turn interrogating and beating my head with their fists and blunt objects. (Like a 1,000 ml mineral bottle and other objects). All throughout, layers of plastic bags covered my head. My torturers would tighten the bag until I can no longer breathe. I passed out two times and urinated on my pants.
They made me sake my head for about an hour and beat me whenever I stopped they said they would do these things to my family if I did not cooperate. I was forced to give names and addresses of my whole family, officers of church and conferences, name of my administrator at Union Theological Seminary where I am studying theology, leaders of progressive labour and peasant organizations in Southern Tagalog.
They opened my computer by forcing me to give the password, got my e-mail password. They erased all of my church, school and personal files and replace it with documents that belong to the so-called underground left.
After about twelve hours, they put me back on the van still handcuffed and blindfolded. They threatened to kill me, burn me or bury me. They continued to beat me and make new names for me. They got my sim card.
They called me Pastor-Impostor. And lectured me on the “evils” of communism and how the church, legal people’s organizations are “used” to create trouble by criticizing the government.
When the van stopped, it took an hour before they led me down, made me sit down and lie down. After an hour, they removed my blindfold. Here I learned I was in Imus, Cavite specifically at Camp pantaloon Garcia, Cavite Provincial Police Office (PPO).
Later on in the afternoon, that was the only time I saw the warrants of arrest and to what unit of the PNP I was turned over to by my abductors.
Now that I have the time to collect my thoughts and view my situation inside what police offices “call a subhuman” cell, let me make a preliminary analysis of my unfinished ordeal.
(1)The unit which abducted me is an organized AFP unit which operates covertly or below the law. It is composed of elements coming from different units of AFP’s Intelligence Community. As a counter-insurgency unit, it uses ex-NPAs. They are lawless enforcers.
(2)Making use of court cases which involves suspected personalities of the left, no matter how weak, these cases may be served and used to make the arrest legitimate. In my case, I am implicated on a Murder Case in 1990. Case files show that I do not have a direct or indirect link to the crime.
(3)To bring me to the court by means of the arrest warrants is secondary. Their primary objective is to extract information from me by means of torture.
(4)It is also meant to terrorize my family, my relatives, friends, church members and practically everyone I know and who know me. It creates a thinking that this repeated attack on a person’s right, which may end in incarceration or death, can happen to anybody.
I am outraged by their branding me as a “Pastor-Impostor” because it is an affront to the sacred office I have sworn to serve God Almighty who knows every heart and mind.
Finally, I hold the Gloria Macapagal Arroyo government responsible for the abduction and torture I have suffered and the subhuman captivity I am forced to accept. The GMA Administration should listen to the repeated cries of the people to stop violation of human rights and the political killings.
They may have put in jail, but my spirit is free and firm because God is with us always.
(SGD.) PASTOR BERLIN V. GUERRERO
United Church of Christ in the Philippines
Inside the Camp Pantaleon Garcia
Cavite Provincial Police Office
Imus, Cavite
May 30, 2007
PRESS STATEMENT
What does it take a government to have the nerve to abduct, torture, and terrorize my family on the basis of an old inciting to sedition case and a baseless murder charge?
Far more absurd is the accusation that I am the Secretary of the CPP Provincial committee in Cavite. This lie that they tried to extract from me by means of physical, mental and psychological torture and projecting me in public as a “hand-gun and grenade carrying rebel.”
I am a Pastor of the United Church of Christ in the Philippines (UCCP) and never participated in any killings, illegal or unlawful activities, or any common crime.
My family and I have just taken a tricycle from the local church which I have served for two consecutive years (June 2006-2007) where we just celebrated UCCP’s and the local church’s 59th and 72nd anniversaries respectively (On May 27, at around 5:30pm, a white van cut the tricycle’s path and military-looking men quickly alighted to grab me; despite my plea that they show me the warrant they said they had. I was man-handled and forcefully shoved inside the van, put a handcuff on my hands behind me, covered my head with a cloth and packing tape, was beaten, punched and kicked repeatedly.
They brought me to a place I didn’t know. Here, still handcuffed, men would take turn interrogating and beating my head with their fists and blunt objects. (Like a 1,000 ml mineral bottle and other objects). All throughout, layers of plastic bags covered my head. My torturers would tighten the bag until I can no longer breathe. I passed out two times and urinated on my pants.
They made me sake my head for about an hour and beat me whenever I stopped they said they would do these things to my family if I did not cooperate. I was forced to give names and addresses of my whole family, officers of church and conferences, name of my administrator at Union Theological Seminary where I am studying theology, leaders of progressive labour and peasant organizations in Southern Tagalog.
They opened my computer by forcing me to give the password, got my e-mail password. They erased all of my church, school and personal files and replace it with documents that belong to the so-called underground left.
After about twelve hours, they put me back on the van still handcuffed and blindfolded. They threatened to kill me, burn me or bury me. They continued to beat me and make new names for me. They got my sim card.
They called me Pastor-Impostor. And lectured me on the “evils” of communism and how the church, legal people’s organizations are “used” to create trouble by criticizing the government.
When the van stopped, it took an hour before they led me down, made me sit down and lie down. After an hour, they removed my blindfold. Here I learned I was in Imus, Cavite specifically at Camp pantaloon Garcia, Cavite Provincial Police Office (PPO).
Later on in the afternoon, that was the only time I saw the warrants of arrest and to what unit of the PNP I was turned over to by my abductors.
Now that I have the time to collect my thoughts and view my situation inside what police offices “call a subhuman” cell, let me make a preliminary analysis of my unfinished ordeal.
(1)The unit which abducted me is an organized AFP unit which operates covertly or below the law. It is composed of elements coming from different units of AFP’s Intelligence Community. As a counter-insurgency unit, it uses ex-NPAs. They are lawless enforcers.
(2)Making use of court cases which involves suspected personalities of the left, no matter how weak, these cases may be served and used to make the arrest legitimate. In my case, I am implicated on a Murder Case in 1990. Case files show that I do not have a direct or indirect link to the crime.
(3)To bring me to the court by means of the arrest warrants is secondary. Their primary objective is to extract information from me by means of torture.
(4)It is also meant to terrorize my family, my relatives, friends, church members and practically everyone I know and who know me. It creates a thinking that this repeated attack on a person’s right, which may end in incarceration or death, can happen to anybody.
I am outraged by their branding me as a “Pastor-Impostor” because it is an affront to the sacred office I have sworn to serve God Almighty who knows every heart and mind.
Finally, I hold the Gloria Macapagal Arroyo government responsible for the abduction and torture I have suffered and the subhuman captivity I am forced to accept. The GMA Administration should listen to the repeated cries of the people to stop violation of human rights and the political killings.
They may have put in jail, but my spirit is free and firm because God is with us always.
(SGD.) PASTOR BERLIN V. GUERRERO
United Church of Christ in the Philippines
Inside the Camp Pantaleon Garcia
Cavite Provincial Police Office
Imus, Cavite
May 30, 2007
Monday, May 28, 2007
Two hours, twenty kilometers and Pastor Berlin
Yesterday afternoon, the 20 kilometers through Brussels was fun again. Our G3W-M3M team is growing every year and while we started with less than 20 two years ago we were now more than 50. It took me 2 hours this time because of sore muscles but the ambiance was right, the weather was fine and the beer (afterwards) was cool. What more could I ask for? (Click for the slideshow with our pix.)
As soon as I came home I learned about another disappearance of an activist in the Philippines. I don't know Pastor Berlin but it was Kiri, about whom I wrote just a couple of days ago, who sent me this jpg.
As soon as I came home I learned about another disappearance of an activist in the Philippines. I don't know Pastor Berlin but it was Kiri, about whom I wrote just a couple of days ago, who sent me this jpg.
Saturday, May 26, 2007
Patenten ter discussie op de algemene vergadering van de Wereldgezondheidsorganisatie
De jaarlijkse gezondheidsassemblee, de algemene vergadering van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO), is het moment waarop de lidstaten hun stem kunnen laten horen over het beleid van deze organisatie. Ook verschillende ngo's maken ervan gebruik om het recht op gezondheid, en de vele schendingen ervan, onder de aandacht te brengen. Intal en Geneeskunde voor de Derde Wereld maakten eerder deze maand deel uit van de delegatie van de People's Health Movement (PHM) die de stem van het volk in de gangen van het prestigieuze Paleis der Naties in Genève laat weerklinken.
Net zoals vorig jaar stonden patenten--de intellectuele eigendomsrechten--hoog op de agenda. Kort gezegd komt het erop neer dat patenten op geneesmiddelen de farmaceutisch firma's woekerwinsten opleveren maar een rem betekenen op de beschikbaarheid ervan. Vooral in arme landen kost deze problematiek mensenlevens en bijgevolg dringen die landen er al lang op aan dat de WHO actiever zou tussenkomen zodat de patentwetgeving de volksgezondheid niet in het gedrang brengt. Nu is het vooral de Wereldhandelsorganisatie (WTO) die dit terrein in handen heeft en reguleert dankzij het akkoord dat als TRIPS bekend staat.Bij de assemblee vanvorig jaar werd een bescheiden doorbraak bereikt toen beslist werd om in de schoot van de WHO een werkgroep op te richten om deze problematiek uit te spitten en om met alternatieven voor het gebruik van patenten op de proppen te komen. Eén jaar later is de ontgoocheling groot: de "Inter-Governmental Working Group on Innovation and Intellectual Property" is nog geen stap verder geraakt.
De vertegenwoordigers van Brazilië dienden daarom een resolutie in om de werkgroep nieuw leven in te blazen. Dat was niet naar de zin van de rijke industrielanden, waar de farmaceutische industrie gevestigd is, maar de Europese Unie en de andere Europese landen draaiden uiteindelijk bij. Enkel de Verenigde Staten bleven dwarsliggen. Tot tweemaal toe verlieten ze met slaande deuren de besprekingen. Na verschillende dagen van onderhandelingen werd uiteindelijk een resolutie aangenomen die de WHO oproept om meer steun te verlenen aan de werkgroep en de organisatie een mandaat geeft om lidstaten te helpen zodat ze TRIPS flexibel kunnen toepassen. Dat is van belang omdat arme landen vaak onder druk staan om geen gebruik te maken van de mogelijkheden die dit akkoord biedt om de negatieve impact ervan te beperken. De VS bleven echter het akkoord afwijzen.
Vogelgriep
Een andere hot issue tijdens de assemblee maakte het belang van patenten duidelijk. Indonesië had zich eerder dit jaar flink boos gemaakt toen een farmaceutische firma een vaccin tegen vogelgriep aanbood dat ontwikkeld was dankzij staaltjes van het virus die het land gratis ter beschikking gesteld had van de WHO.
Hoewel de getroffen landen gratis materiaal ter beschikking stellen, speelt de WHO dit door aan privé-firma's die uiteindelijk een patent nemen op hun producten zodat ze die met een flinke winst kunnen verkopen. In het geval van vogelgriep, een ziekte die erkend is als ee groot gevaar voor de volksgezondheid, zijn de meest getroffen landen, die bovendien het onderzoeksmateriaal hebben aangeleverd, niet in staat om de vaccins aan te kopen.
Dit zat Indonesië zo hoog dat het geen staaltjes van het virus meer wilde ter beschikking stellen. Tijdens de assemblee eiste het, met de steun van de ngo's en de ontwikkelingslanden, dat de lidstaten van de WHO niet alleen stalen moeten ter beschikking stellen voor onderzoek maar ook van de vruchten van dit onderzoek moeten kunnen genieten.
Uiteindelijk kon over deze principes overeenstemming bereikt worden. Hopelijk worden deze principes ook in de praktijk gezet.
Basisgezondheidszorg
In de marge van de Assemblee trachtte de People's Health Movement (PHM), een wereldwijd netwerk van gezondheidsactivisten, druk uit te oefenen op de delegaties en het secretariaat van de WHO. Zij wilden vooral meer aandacht voor de sociale en economische dimensies van gezondheid. Onrecht en armoede zijn wereldwijd immers de grootste bedreigingen voor de gezondheidszorg. Dit was ook wat ze tijdens een onderhoud met de WHO directeur-generaal, Dr. Margaret Chan, onderstreepten.
Een vroegere topman van de organisatie, Dr. Halfdan Mahler, is daar al lang van overtuigd. Hij was WHO directeur-generaal in de jaren 70 en stimuleerde de vernieuwende ideeën rond basisgezondheidszorg. Aangezien het wereldgezondheidsrapport van volgend jaar die draad weer wil opnemen, was Mahler een graag geziene gast op allerlei activiteiten en debatten. Hijzelf voelt zich sinds hij op pensioen is beter thuis tussen de activisten van PHM dan in het pluche van de congreszalen. Tijdens een van de PHM activiteiten waarschuwde hij ervoor dat men de ideeën van basisgezondheidszorg niet mag afdoen als een technische oplossing voor gezondheidsproblemen. "Basisgezondheidszorg heeft ook een politieke dimensie en veronderstelt ook een engagement voor sociale rechtvaardigheid," besloot hij. Of die dimensie ook zijn weg vindt in de teksten van de WHO anno 2008, dat valt nog te bekijken. PHM deed tijdens deze gezondheidsassemblee alvast een voorzet.
Net zoals vorig jaar stonden patenten--de intellectuele eigendomsrechten--hoog op de agenda. Kort gezegd komt het erop neer dat patenten op geneesmiddelen de farmaceutisch firma's woekerwinsten opleveren maar een rem betekenen op de beschikbaarheid ervan. Vooral in arme landen kost deze problematiek mensenlevens en bijgevolg dringen die landen er al lang op aan dat de WHO actiever zou tussenkomen zodat de patentwetgeving de volksgezondheid niet in het gedrang brengt. Nu is het vooral de Wereldhandelsorganisatie (WTO) die dit terrein in handen heeft en reguleert dankzij het akkoord dat als TRIPS bekend staat.Bij de assemblee vanvorig jaar werd een bescheiden doorbraak bereikt toen beslist werd om in de schoot van de WHO een werkgroep op te richten om deze problematiek uit te spitten en om met alternatieven voor het gebruik van patenten op de proppen te komen. Eén jaar later is de ontgoocheling groot: de "Inter-Governmental Working Group on Innovation and Intellectual Property" is nog geen stap verder geraakt.
De vertegenwoordigers van Brazilië dienden daarom een resolutie in om de werkgroep nieuw leven in te blazen. Dat was niet naar de zin van de rijke industrielanden, waar de farmaceutische industrie gevestigd is, maar de Europese Unie en de andere Europese landen draaiden uiteindelijk bij. Enkel de Verenigde Staten bleven dwarsliggen. Tot tweemaal toe verlieten ze met slaande deuren de besprekingen. Na verschillende dagen van onderhandelingen werd uiteindelijk een resolutie aangenomen die de WHO oproept om meer steun te verlenen aan de werkgroep en de organisatie een mandaat geeft om lidstaten te helpen zodat ze TRIPS flexibel kunnen toepassen. Dat is van belang omdat arme landen vaak onder druk staan om geen gebruik te maken van de mogelijkheden die dit akkoord biedt om de negatieve impact ervan te beperken. De VS bleven echter het akkoord afwijzen.
Vogelgriep
Een andere hot issue tijdens de assemblee maakte het belang van patenten duidelijk. Indonesië had zich eerder dit jaar flink boos gemaakt toen een farmaceutische firma een vaccin tegen vogelgriep aanbood dat ontwikkeld was dankzij staaltjes van het virus die het land gratis ter beschikking gesteld had van de WHO.
Hoewel de getroffen landen gratis materiaal ter beschikking stellen, speelt de WHO dit door aan privé-firma's die uiteindelijk een patent nemen op hun producten zodat ze die met een flinke winst kunnen verkopen. In het geval van vogelgriep, een ziekte die erkend is als ee groot gevaar voor de volksgezondheid, zijn de meest getroffen landen, die bovendien het onderzoeksmateriaal hebben aangeleverd, niet in staat om de vaccins aan te kopen.
Dit zat Indonesië zo hoog dat het geen staaltjes van het virus meer wilde ter beschikking stellen. Tijdens de assemblee eiste het, met de steun van de ngo's en de ontwikkelingslanden, dat de lidstaten van de WHO niet alleen stalen moeten ter beschikking stellen voor onderzoek maar ook van de vruchten van dit onderzoek moeten kunnen genieten.
Uiteindelijk kon over deze principes overeenstemming bereikt worden. Hopelijk worden deze principes ook in de praktijk gezet.
Basisgezondheidszorg
In de marge van de Assemblee trachtte de People's Health Movement (PHM), een wereldwijd netwerk van gezondheidsactivisten, druk uit te oefenen op de delegaties en het secretariaat van de WHO. Zij wilden vooral meer aandacht voor de sociale en economische dimensies van gezondheid. Onrecht en armoede zijn wereldwijd immers de grootste bedreigingen voor de gezondheidszorg. Dit was ook wat ze tijdens een onderhoud met de WHO directeur-generaal, Dr. Margaret Chan, onderstreepten.
Een vroegere topman van de organisatie, Dr. Halfdan Mahler, is daar al lang van overtuigd. Hij was WHO directeur-generaal in de jaren 70 en stimuleerde de vernieuwende ideeën rond basisgezondheidszorg. Aangezien het wereldgezondheidsrapport van volgend jaar die draad weer wil opnemen, was Mahler een graag geziene gast op allerlei activiteiten en debatten. Hijzelf voelt zich sinds hij op pensioen is beter thuis tussen de activisten van PHM dan in het pluche van de congreszalen. Tijdens een van de PHM activiteiten waarschuwde hij ervoor dat men de ideeën van basisgezondheidszorg niet mag afdoen als een technische oplossing voor gezondheidsproblemen. "Basisgezondheidszorg heeft ook een politieke dimensie en veronderstelt ook een engagement voor sociale rechtvaardigheid," besloot hij. Of die dimensie ook zijn weg vindt in de teksten van de WHO anno 2008, dat valt nog te bekijken. PHM deed tijdens deze gezondheidsassemblee alvast een voorzet.
Meer lezen:
Friday, May 25, 2007
Kiri in mag:net gallery
Just in case you happen to be in Quezon City, Philippines, and you have some time to spare, you can go to an interesting exhibit in mag:net gallery. Kiri Dalena, whom you might know better from her work with ST Exposure is showing some interesting sculptures. Anyone familiar with Kiri's human rights advocacy as an activist film maker will easily recognize the, apparently unintended, allusions to her political commitments. For those of us, including myself, who are not so lucky and live too far to make it before the exhibit is closing there are pictures on the gallery's website.
Wednesday, May 23, 2007
Three days before the 20 km of Brussels
Sunday we'll be running the 20 km of Brussels again with our team of G3W. I don't think I can run as fast as last year because I was too busy to train well but it's gonna be fun. On google maps it looks like a real challenge!
Saturday, May 12, 2007
Monday, May 07, 2007
I wish I could vote...
...in the May 14 elections in the Philippines. The new TV clips of the progressive party-list groups are simple but very powerful. "For Bayan Muna, you come first!" The slogan says it all! But also the "Ako ay anakpawis (I'm a toiler)" from Anakpawis is a great punchline. Moreover, there's a couple of good friends of mine appearing in both videos.
Bonus track:
Bonus track:
Thursday, April 26, 2007
Elections, Philippine style
Election fever has gripped the Philippines and many candidates and parties are campaigning in the streets of Manila. Meanwhile the combination of guns, goons and gold are the ingredients of another messy election campaign. The government deployed the military to certain urban poor areas of the city where they are harassing the campaigners of progressive party-list systems. Clear proof of government intervention in the elections has been made public this week when Gabriela Women's Party presented a leaked memo of the Office of the President to the public. The memo unveils a plan to "fully support several pro-administration parties" and "substantially lower the number of leftist or left-leaning party-list organizations in the House of Representatives. The memo explicitly mentions that the proposal to fund pro-administration parties is but one of the ways to achieve this goal. And probably it is just the most innocent...
Tuesday, April 24, 2007
Back in the Philippines with good and bad news
It has been exactly 10 days now since I arrived in the Philippines for a working visit and I've been quite busy since my arrival. Together with Hans, our local country representative, I had to facilitate two workshops with Philippine partner organizations to draft our planning for the following years. It was intense and not easy but it is always encouraging to discover that we are on the same wavelength as our local partner organizations. They continue to defend the people's right to health even in these days of danger and grief.
That brings us again to the current human rights situation. The last e-mail I received before I left was about the abduction of activist peasant leader Nilo Arado (picture) and shooting of human rights activist Leeboy Garachico on the island of Panay. I happen to know both of them quite well and have been hoping for news about Nilo since I arrived. Unfortunately there are no updates about the fate of Nilo and Ma. Luisa Posa-Dominado, who was abducted together with him. Anybody who is familiar with the current wave of political killings and the mindset of this government knows however who is to blame.
That brings us again to the current human rights situation. The last e-mail I received before I left was about the abduction of activist peasant leader Nilo Arado (picture) and shooting of human rights activist Leeboy Garachico on the island of Panay. I happen to know both of them quite well and have been hoping for news about Nilo since I arrived. Unfortunately there are no updates about the fate of Nilo and Ma. Luisa Posa-Dominado, who was abducted together with him. Anybody who is familiar with the current wave of political killings and the mindset of this government knows however who is to blame.
Tuesday, April 03, 2007
Satur is free! Mabuhay ka Ka Satur!
The human rights crisis in the Philippines has eaten much of my time these past few weeks. First there was the Permanent People's Tribunal second session on the Philippines in The Hague. It was an emotional experience to listen to all these testimonies in the presence of some of the victims. Then, there was the campaign against the detention of Satur Ocampo.
Fortunately, our efforts paid off this time. Satur was released today, although he had to post bail and the Philippe secretary of injustice already threatened to push for the start of his trial. Anyway, whatever they try Bayan Muna will be no. 1 in the May 14 polls.
Manifestanten tot De Gucht: “Stop the killings! Free Satur!”
Brussel, 29 maart 2007 - Een zestigtal demonstranten verzamelden voor het ministerie van buitenlandse zaken in Brussel om de aandacht van minister Karel De Gucht te vragen voor de penibele mensenrechtensituatie in de Filippijnen. Sinds het aantreden van presidente Gloria Arroyo zijn daar al meer dan 800 politieke moorden te betreuren en met de recente arrestatie van volksvertegenwoordiger Satur Ocampo is ook de parlementaire oppositie bedreigd.De manifestatie werd georganiseerd door Stopthekillings.be, een brede coalitie van vakbonden, ngo's en andere organisaties. Deze campagne zette zich op de kaart op tien december van vorig jaar toen een duizendkoppige fakkelwake naar de Filippijnse ambassade trok om de politieke moorden aan te klagen. Sindsdien zijn er echter al terug tientallen moorden te betreuren.
Siche B. Gandinao was één van de slachtoffers. Zij was een actief lid van Bayan Muna en een lokale boerenorganisatie. Haar schoonvader, de provinciale verantwoordelijke van deze organisaties, werd op 8 februari omgebracht door een doodseskader. Gandinao getuigde enkele dagen later voor Philip Alston, de Speciale Rapporteur van de Verenigde Naties. Alston kwam na zijn missie in de Filippijnen, mede door haar getuigenis, tot de slotsom dat het Filippijnse leger achter de moordcampagne zit. Mevrouw Gandinao moest het op 10 maart met haar leven bekopen toen ook zij viel onder de kogels van een doodseskader.
Met de verkiezingen van 14 mei in het vooruitzicht neemt de politieke repressie in de Filippijnen nog toe, dat bewijst de arrestatie van de progressieve volksvertegenwoordiger Satur Ocampo. Hij wordt beschuldigd van een meervoudige moordzaak in het jaar 1985. Dat de zaak intussen verjaard is, deert de autoriteiten niet om Ocampo, van de populaire oppositiepartij Bayan Muna (Het Volk Eerst), op enkele weken voor de verkiezingen te arresteren. Het wordt zelfs absurder als men weet dat Ocampo van 1976 tot 1985 als politieke gevangene in de kerkers van dictator Marcos doorbracht. Meer nog, hij moet voorkomen in een rechtbank op het afgelegen eiland Leyte. Met een lang aanslepende rechtszaak in het vooruitzicht komt dat in feite neer op een verbanning voor deze populaire politicus.
De manifestatie bestond voornamelijk uit syndicalisten van het ACV en mensenrechtenactivisten van intal, Quinoa en enkele politieke partijen. Een delegatie met Guy Tordeur en Caroline Vanpoucke van ACV, sp.a volksvertegenwoordiger David Geerts, de Filippijnse mensenrechtenadvocaat Edre Olalia en Wim De Ceukelaire van intal-Filippijnengroepen België werd ontvangen door vertegenwoordigers van de minister. Tijdens het onderhoud drukten de leden van de delegatie erop dat de grens van het toelaatbare in de Filippijnen al lang bereikt is en dat een krachtig signaal van ons land noodzakelijk is. Het antwoord was omhuld in het gebruikelijke diplomatieke taalgebruik maar liet toch merken dat ook de officiële instanties bezorgd zijn. Er werd beloofd dat minister De Gucht of premier Verhofstadt die bezorgdheid zouden uiten in een officiële brief aan de Filippijnse presidente Arroyo. Daarnaast werden de plannen van de Europese Unie besproken om een onderzoeksmissie naar het land te sturen. De mensenrechtenactivisten drongen erop aan dat België in die missie een voortrekkersrol zou spelen.
Na het onderhoud besloot de actie met een korte toespraak van Guy Tordeur. Hij bedankte de aanwezigen en vroeg hen om de zaak te blijven opvolgen. Buitenlandse zaken had immers uitdrukkelijk gevraagd om elkaar op de hoogte te blijven houden en informatie over de mensenrechtensituatie in de Filippijnen uit te wisselen. De waakzaamheid van Belgische vakbonden, politici en ngo's over de veiligheid van hun Filippijnse collega's is dus zeker een stimulans voor ons land om een actieve rol te spelen.
Monday, March 26, 2007
Permanent Volkerentribunaal: “Filippijnse presidente Arroyo en Bush zijn schuldig aan misdaden tegen de mensheid”
Het Permanent Volkerentribunaal kwam in Den Haag tot de slotsom dat de Filippijnse presidente Gloria Macapagal-Arroyo en medebeklaagde George W. Bush schuldig zijn aan de drie aanklachten die Filippijnse mensenrechtenorganisaties hadden ingediend. Professor François Houtart, die het tribunaal voorzat, had het over “misdaden tegen de mensheid” als hij het had over de massale golf van politieke moorden, verdwijningen, folteringen etc. die begaan worden in het kader van de zogenaamde “strijd tegen de terreur”.
Deze uitspraak kwam na drie dagen van getuigenissen en anderhalve dag beraadslaging door de jury. Tientallen getuigen kwamen aan bod. Sommige getuigenissen werden als videoboodschap afgespeeld waarna de juryleden de gelegenheid kregen om de getuigen in Manilla te interviewen dankzij een video link. Een aantal getuigen en experten kon ook persoonlijk komen getuigen in Den haag tijdens de hoorzittingen van 21 tot 23 maart.
De stroom van getuigenissen liet de aanwezigen en de jury niet onberoerd. De details die Ruel Marcial verstrekte over de folteringen die hij onderging in een legerkamp waren huiveringwekkend. De moeder van Shirley Cadapan dwong respect af door de moed waarmee ze de zoektocht naar haar verdwenen dochter blijft doorzetten. De aanwijzingen voor de verantwoordelijkheid van het Filippijnse leger in al deze zaken waren overdonderend.
Verschillende experten getuigden ook over de schendingen van de economische en sociale rechten van de Filippino's. “In de hele geschiedenis waren er nooit zoveel arme Filippino's dan onder de regering van Arroyo,” verklaarde Sonny Africa van het onderzoeksinstituut Ibon. “Zo'n 65 miljoen Filippino's, 80% van de bevolking, moet het rooien met minder dan 2 dollar per dag en in meer dan de helft van de huishoudens slaagt men er niet in om voldoende voedsel op de tafel te zetten,” voegde hij eraan toe.
Een derde aanklacht ging over de schendingen van de soevereiniteit van het Filippijnse volk. Professor Roland Simbulan en zijn collega Bobby Tuazon deden uit de doeken hoe het land, en vooral het leger, met handen en voeten gebonden is aan de Verenigde Staten. Daardoor werd duidelijk hoe de mensenrechtencrisis in de Filippijnen kadert in de zogenaamde “oorlog tegen de terreur” van de VS.
Het tribunaal riep de Filippijnse regering op om onmiddellijk een einde te stellen aan de mensenrechtenschendingen. Het oordeelde ook dat het lidmaatschap van het land in de Raad voor de Mensenrechten van de Verenigde Naties onaanvaardbaar is omdat het de geloofwaardigheid ervan ondermijnt.
Na de uitspraak vertelden de juryleden hoezeer ze onder de indruk waren van de getuigenissen. Lilia Solano, een Colombiaanse mensenrechtenactiviste, was geschokt door de grote gelijkenissen met de situatie in haar eigen land. De Japanse schrijver Makoto Oda was er al bij toen het Permanent Volkerentribunaal in 1980 de dictatuur van Ferdinand Marcos veroordeelde. Hij hoopte dat er geen derde tribunaal meer zou volgen over de Filippijnen maar dat hij de volgende keer zou uitgenodigd worden voor het feest voor de bevrijding van het Filippijnse volk.
De talrijke toehoorders van de uitspraak op 25 maart reageerden opgetogen. De Filippijnse senatrice Jamby Madrigal hoopte dat door deze uitspraak de misvatting uit de wereld kon geholpen worden dat de Filippijnen een democratisch land zou zijn. Gianni Tognoni, de algemeen secretaris van het Permanent Volkerentribunaal, antwoordde dat de besluiten van het tribunaal zullen aangeboden worden aan de bevoegde internationale instanties. Het tribunaal heeft in de voorbije vijfentwintig jaar al meer dan dertig zittingen gehouden over verschillende vormen van mensenrechtenschendingen waardoor het een groot prestige heeft opgebouwd in de internationale gemeenschap.
Saturday, March 17, 2007
Thursday, March 15, 2007
Satur Ocampo surfaces -- on YouTube
Satur Ocampo, who still has a pending warrant of arrest, was able to give his testimony on the human rights situation in the Philippines in time for the US Senate hearing yesterday. No, he didn't sneak out. He just posted it on YouTube.
Monday, March 12, 2007
Kudos to ka Atong
With hundreds of Philippine activists killed since 2001 it is inevitable that I sometimes encounter familiar names and faces among the victims. Renato "ka Atong" Pacaide is one of them. I will always remember the goofy, tall peasant leader from Digos who brought me to Kamukhaan, a village that was poisoned by the aerial spraying of the nearby banana plantation.
My friend Dr. Romy Quijano paid for his defense of the Kamukhaan farmers' right to health with a protracted legal struggle with the owners of the plantation. It cost ka Atong his life. He was shot to death by a hit squad last March 2. That is justice in the Philippines these days.
Friday, March 09, 2007
Thursday, March 08, 2007
Don't you dare to arrest Satur
Yesterday a judge issued an arrest warrant against congressman Satur Ocampo. Obvioulsy, the charges are baseless. First of all, the case rests solely on the testimonies of the alleged perpetrators of the crime who are now working for the military. Moreover, Satur was in detention during the time the alleged crime took place, more than 20 years ago. There is no doubt that this is a political attack against Satur, who is representing the progressive people's movement in Philippine Congress.I consider Satur a dear friend after we've been working together a couple of times. Last October he was still my guest and we went around Brussels to visit different personalities and organizations. I envied his energy and courage. That's why I was happy to see his trademark smile in this picture that was taken today why he was eluding arrest. Satur is still in fighting form!
Tuesday, March 06, 2007
Health, imperialism and black paintings in Madrid
I've been to Madrid for a meeting over the weekend. We've had two days of intense discussions with health activists from the People's Health Movement and REDS, a European network for the right to health.On Sunday afternoon I had some time to kill before my return flight. Fortunately Thomas, a German activist, had prepared his visit to Madrid better than me and came with a plan. He proposed to make a short visit to the Prado museum. Although it was a two-hour whirlwind tour of this huge museum I was impressed. For one, the museum hosts a marvelous collection of old Flemish paintings. That's not surprising as Flanders used to be a Spanish colony and the colonizers brought home any object of value they could lay their hands on, including our art. Is sixteenth century imperialism any different from these days'?
But what impressed me most of all were Goya's black paintings, a series of 14 paintings he made on the walls of his own house. They are intense and haunting to say the least and make a quick visit to the Prado worthwhile whenever you've got some time to spare in Madrid.
Thursday, February 22, 2007
“Het Filippijnse leger is verantwoordelijk voor de moorden”
VN Rapporteur besluit zijn onderzoek naar standrechtelijke executies in de Filippijnen
De Filippijnen stond al lang hoog op zijn lijstje. Voor een Speciaal Rapporteur van de Verenigde Naties over standrechtelijke executies is een onderzoeksmissie in een land waar de laatste jaren honderden politieke moorden gebeurden een prioriteit. Onder druk van het toenemende international protest moest de Filippijnse presidente hem uiteindelijk toelaten om zo'n onderzoek uit te voeren. Zijn conclusies, die hij naar buiten bracht op een persconferentie in Manila op 21 februari, bevestigen wat stopthekillings.be en andere mensenrechtenactivisten al lang zeggen.
“Vele moorden zijn toe te schrijven aan het Filippijnse leger,” verklaarde Philip Alston bij zijn afsluitende persconferentie voor hij na een missie van 10 dagen het land verliet, “maar het hele militaire apparaat is in een staat van complete ontkenning. Hij vergeleek het leger met een verstokte alcoholicus die stellig blijft ontkennen dat hij een probleem heeft.
Eerst en vooral rekende de speciale VN Rapporteur af met degene die de campagnes tegen de politieke moorden afdoen als propaganda. “Natuurlijk is er een element van propaganda in zulke verklaringen,” zegt Alston, “maar over het algemeen werken de Filippijnse ngo's op een professionele manier.” Bovendien komt de propaganda van alle kanten en, in zijn ontmoetingen met organisaties van alle politieke strekkingen was er geen enkele groep die ontkende dat er een groot aantal executies plaatsvinden.
Wat het aantal moorden betreft is er onenigheid. “Maar ik ben er zeker van dat het aantal hoog genoeg is om verontrustend te zijn,” zei de VN functionaris. Hij relativeerde trouwens het belang van cijfers als het over zoiets erg als moorden gaat en voegde eraan toe dat hij soms met de tranen in de ogen stond toen hij de familieleden van slachtoffers aanhoorde.
Opmerkelijk was hoe de VN Rapporteur in zijn voorlopig verslag één voor één de officiële verklaringen van de overheid onderuit haalt. “Men maakte veel ophef over twee personen op de lijst van slachtoffers van de mensenrechtenorganisaties die men aan mij voorstelde levend en wel,” vertelde Alston, “maar zelfs twee foutjes kunnen de geloofwaardigheid van de lange lijst niet onderuit halen.” Hij geeft toe dat sommige moorden misschien ten onrechte aan het leger zouden kunnen toegeschreven worden. Maar ook die theorie verklaart volgens de VN expert niet alles.
Alston ontwapent ook de kritiek van de regering dat de mensenrechtenorganisaties de officiële onderzoeken zouden saboteren door getuigen af te raden om met het gerecht mee te werken. “Getuigen worden systematisch lastig gevallen en bedreigd,” stelde hij vast, “en de boodschap is dat je beter niet als getuige optreedt in een moordzaak als je je eigen leven niet in gevaar wil brengen.”
Alston spaarde zijn scherpste woorden voor de uitleg die het leger en verschillende leden van de Filippijnse regering doorgaans aan de moorden geeft: dat de moorden in feite het gevolg zijn van een interne afrekening binnen de Communistische Partij van de Filippijnen (CPP) en het New People's Army (NPA). “Uitzonderlijk ongeloofwaardig,” is het oordeel van de VN Rapporteur, “want ook groepen die zich in dergelijke zaken hebben vastgebeten, zoals de partij Akbayan, vertelden me dat het aantal gevallen zelfs geen tiende van het totaal aantal moorden zou kunnen bedragen.”
Zijn eigen verklaring voor de moorden bevestigt de analyse van de mensenrechtenorganisaties. “De toename in standrechtelijke executies is toe te schrijven aan de strategie die het leger gebruikt om de guerrilla te bestrijden,” verklaarde Alston. “In sommige gebieden worden leiders van progressieve organisaties zwart gemaakt en dergelijke intimidatie kan uitmonden in standrechtelijke executies,” voegt hij eraan toe. Alston beloofde dit mechanisme uitgebreider te beschrijven in zijn eindrapport, dat hij binnen de drie maanden aan de Raad voor de Mensenrechten van de Verenigde Naties zal voorleggen.
De reactie van de Filippijnse overheid was sprekend. “Het is de VN Rapporteur die de feiten ontkent,” bulderde stafchef Esperon tijdens een persconferentie. De generaal herhaalde koppig dat het de communisten zijn die verantwoordelijk zijn voor de moorden. Minister van justitie Gonzales ging nog een stapje verder en verklaarde dat VN Rapporteur Alston duidelijk “gebrainwashed” was door de ngo's. Presidentieel secretaris Ermita jammerde dat de VN Rapporteur de mensenrechtenactivisten meer geloofde dan de woordvoerders van de regering; hoewel dat natuurlijk niet verwonderlijk is.
Om de schade te bepreken gaf het presidentieel paleis wel het rapport van de Melo commissie vrij. Presidente Arroyo had die commissie zelf in het leven geroepen om de politieke moorden te onderzoeken. Toen de commissie tot de conclusie kwam dat het leger boter op het hoofd had, weigerde de presidente echter om hun rapport publiek te maken. Dat het paleis een dag na de persconferentie van Alston toch het rapport vrijgeeft, toont aan dat de Filippijnse regering in het defensief zit.
In elk geval is de lokale en internationale campagne “Stop the killings in the Philippines” erin geslaagd om het probleem van de politieke moorden op de agenda te krijgen. Het zal er nu op aan komen om de druk op de ketel te houden zodat de Filippijnse overheid effectief ingrijpt om de moorden te stoppen.
De Filippijnen stond al lang hoog op zijn lijstje. Voor een Speciaal Rapporteur van de Verenigde Naties over standrechtelijke executies is een onderzoeksmissie in een land waar de laatste jaren honderden politieke moorden gebeurden een prioriteit. Onder druk van het toenemende international protest moest de Filippijnse presidente hem uiteindelijk toelaten om zo'n onderzoek uit te voeren. Zijn conclusies, die hij naar buiten bracht op een persconferentie in Manila op 21 februari, bevestigen wat stopthekillings.be en andere mensenrechtenactivisten al lang zeggen.
“Vele moorden zijn toe te schrijven aan het Filippijnse leger,” verklaarde Philip Alston bij zijn afsluitende persconferentie voor hij na een missie van 10 dagen het land verliet, “maar het hele militaire apparaat is in een staat van complete ontkenning. Hij vergeleek het leger met een verstokte alcoholicus die stellig blijft ontkennen dat hij een probleem heeft.
Eerst en vooral rekende de speciale VN Rapporteur af met degene die de campagnes tegen de politieke moorden afdoen als propaganda. “Natuurlijk is er een element van propaganda in zulke verklaringen,” zegt Alston, “maar over het algemeen werken de Filippijnse ngo's op een professionele manier.” Bovendien komt de propaganda van alle kanten en, in zijn ontmoetingen met organisaties van alle politieke strekkingen was er geen enkele groep die ontkende dat er een groot aantal executies plaatsvinden.
Wat het aantal moorden betreft is er onenigheid. “Maar ik ben er zeker van dat het aantal hoog genoeg is om verontrustend te zijn,” zei de VN functionaris. Hij relativeerde trouwens het belang van cijfers als het over zoiets erg als moorden gaat en voegde eraan toe dat hij soms met de tranen in de ogen stond toen hij de familieleden van slachtoffers aanhoorde.
Opmerkelijk was hoe de VN Rapporteur in zijn voorlopig verslag één voor één de officiële verklaringen van de overheid onderuit haalt. “Men maakte veel ophef over twee personen op de lijst van slachtoffers van de mensenrechtenorganisaties die men aan mij voorstelde levend en wel,” vertelde Alston, “maar zelfs twee foutjes kunnen de geloofwaardigheid van de lange lijst niet onderuit halen.” Hij geeft toe dat sommige moorden misschien ten onrechte aan het leger zouden kunnen toegeschreven worden. Maar ook die theorie verklaart volgens de VN expert niet alles.
Alston ontwapent ook de kritiek van de regering dat de mensenrechtenorganisaties de officiële onderzoeken zouden saboteren door getuigen af te raden om met het gerecht mee te werken. “Getuigen worden systematisch lastig gevallen en bedreigd,” stelde hij vast, “en de boodschap is dat je beter niet als getuige optreedt in een moordzaak als je je eigen leven niet in gevaar wil brengen.”
Alston spaarde zijn scherpste woorden voor de uitleg die het leger en verschillende leden van de Filippijnse regering doorgaans aan de moorden geeft: dat de moorden in feite het gevolg zijn van een interne afrekening binnen de Communistische Partij van de Filippijnen (CPP) en het New People's Army (NPA). “Uitzonderlijk ongeloofwaardig,” is het oordeel van de VN Rapporteur, “want ook groepen die zich in dergelijke zaken hebben vastgebeten, zoals de partij Akbayan, vertelden me dat het aantal gevallen zelfs geen tiende van het totaal aantal moorden zou kunnen bedragen.”
Zijn eigen verklaring voor de moorden bevestigt de analyse van de mensenrechtenorganisaties. “De toename in standrechtelijke executies is toe te schrijven aan de strategie die het leger gebruikt om de guerrilla te bestrijden,” verklaarde Alston. “In sommige gebieden worden leiders van progressieve organisaties zwart gemaakt en dergelijke intimidatie kan uitmonden in standrechtelijke executies,” voegt hij eraan toe. Alston beloofde dit mechanisme uitgebreider te beschrijven in zijn eindrapport, dat hij binnen de drie maanden aan de Raad voor de Mensenrechten van de Verenigde Naties zal voorleggen.
De reactie van de Filippijnse overheid was sprekend. “Het is de VN Rapporteur die de feiten ontkent,” bulderde stafchef Esperon tijdens een persconferentie. De generaal herhaalde koppig dat het de communisten zijn die verantwoordelijk zijn voor de moorden. Minister van justitie Gonzales ging nog een stapje verder en verklaarde dat VN Rapporteur Alston duidelijk “gebrainwashed” was door de ngo's. Presidentieel secretaris Ermita jammerde dat de VN Rapporteur de mensenrechtenactivisten meer geloofde dan de woordvoerders van de regering; hoewel dat natuurlijk niet verwonderlijk is.
Om de schade te bepreken gaf het presidentieel paleis wel het rapport van de Melo commissie vrij. Presidente Arroyo had die commissie zelf in het leven geroepen om de politieke moorden te onderzoeken. Toen de commissie tot de conclusie kwam dat het leger boter op het hoofd had, weigerde de presidente echter om hun rapport publiek te maken. Dat het paleis een dag na de persconferentie van Alston toch het rapport vrijgeeft, toont aan dat de Filippijnse regering in het defensief zit.
In elk geval is de lokale en internationale campagne “Stop the killings in the Philippines” erin geslaagd om het probleem van de politieke moorden op de agenda te krijgen. Het zal er nu op aan komen om de druk op de ketel te houden zodat de Filippijnse overheid effectief ingrijpt om de moorden te stoppen.
Subscribe to:
Posts (Atom)
