Internationale beweging eist het recht op gezondheid op

Meer dan 1300 mensen uit 80 landen kwamen eind juli samen in Cuenca, Ecuador voor de tweede People's Health Assembly (PHA). Onder hen waren gezondheidsactivisten, academici, boerenleiders, dokters en twee vertegenwoordigers van intal die zich onvervaard in de tientallen conferenties, workshops, filmvertoningen, concerten en persconferenties stortten. Een week later daalden allen terug uit de Andes af met nieuwe plannen om de volksgezondheid te verdedigen tegen de moordende globalisering.

Een van de hoogtepunten van de PHA was de lancering van Global Health Watch, een alternatief rapport over de gezondheidstoestand van de wereld. Het rapport stelt vast dat vroegere officiële beloften om wat te doen aan de wereldwijde gezondheidscrisis niet werden ingelost en dat het met de nieuwe millenniumdoelstellingen alweer dezelfde richting uitgaat.

De Global Health Watch stelt dat er enkel verandering kan komen als sociale rechtvaardigheid vooraan op de politieke agenda wordt gezet. Voor een duurzame verbetering van de volksgezondheid moeten immers de onderliggende sociale en economische factoren aangepakt worden zoals armoede, landloosheid, werkomstandigheden enz.

Deze vaststellingen werden geïllustreerd door ontelbare getuigenissen.

Boeren en inheemsen uit gastland Ecuador getuigden hoe hun rivieren vergiftigd worden door de ontginning van olie. Terwijl de nationale en buitenlandse oliefirma's met de rijkdom van de bodem aan de haal gaan, wordt het vee vergiftigd en zinken de lokale gemeenschappen verder weg in armoede.

"Er zijn twee problemen met essentiële geneesmiddelen," verklaarde een Indische vakbondsactivist, "ofwel zijn ze niet beschikbaar, ofwel niet betaalbaar." Hij wees de onrechtvaardige patenten met de vinger. Eduardo Espinoza, een expert in de volksgezondheid uit El Salvador, trad hem bij: "Patenten verkorten het leven, vooral van arme mensen."

Jeff Conant, een milieuactivist uit Californië, vertelde dat in zijn land het hele sociale zekerheidssysteem op sterven na dood is. "Ik ben één van de 323.000 mensen die volgens de gouverneur van Tennessee niet in aanmerking komen voor TennCare, de ziekteverzekering van de overheid," vertelde zijn landgenote Lori Smith, "hoewel vele van hen al onder de armoededrempel leven." Ze voegde eraan toe dat degene die toch in het programma kunnen blijven slechts recht hebben op 12 doktersbezoeken per maand.

Zoveel pakkende getuigenissen van de grassroots brachten zelfs de stiff upper lip van de Britse hoogleraar Michael Marmot aan het trillen. "Dit is de eerste conferentie waarin ik moest huilen," stamelde de anders zeer flegmatieke voorzitter van de Commission on Social Determinants of Health, een nieuw initiatief van de Wereldgezondheidsorganisatie. Hij beloofde om de boodschap over te brengen aan de instanties in Genève.

Hij luisterde ook geboeid naar intal's kritische kijk op de millenniumdoelstellingen, waarmee hij het naar eigen zeggen volkomen eens was. Verschillende andere professoren kwamen ons aan de mouw trekken voor een copie van deze presentatie.

Het zijn echter niet de geleerden maar de boeren, arbeiders, inheemsen, vrouwen en activisten die de volksbeweging voor gezondheid uitmaken. Zij smeedden in Cuenca volop plannen voor nieuwe activiteiten en campagnes. Daarbij trokken ze zich op aan de aanwezigheid van de Venezolaanse en Cubaanse delegaties. Beide landen verzetten zich tegen de imperialistische overheersing van de Verenigde Staten in hun continent. Dat heeft hen geen windeieren gelegd. Cuba wordt erkend als een model als het op de volksgezondheid aankomt. De Venezolaanse delegatie toonde een video over het werk van Cubaanse dokters die nu met succes helpen om ook in dat land een nieuw gezondheidssysteem uit te bouwen.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat de geest van Che Guevara alomtegenwoordig was tijdens de People's Health Assembly. Verschillende sprekers citeerden de revolutionaire dokter die zo'n belangrijke rol speelde in de opbouw van een vrij en democratisch Cuba. Che riep dokters op om zich niet zomaar toe te leggen op het behandelen van een individu maar op "het behandelen van de mens in de massa, de mens als deel van een groep." In Che's kijk op sociale geneeskunde worden niet enkel de symptomen behandeld maar wordt het kwaad bij de wortels uitgeroeid.

Het voorbeeld van Che indachtig maakten de deelnemers aan PHA zich sterk dat een andere wereld mogelijk is. Ze engageerden zich in de slotverklaring om samen de strijd aan te binden voor een wereld waarin gezondheid een recht is, en geen slachtoffer van de imperialistische globalisering.

Tienduizenden eisen aftreden Filippijnse presidente


Verschillende populaire showbizz artiesten daagden op voor de grote betoging tegen president Gloria Arroyo op 13 juli in Makati, het zakencentrum van Manilla. Ook Susan Poe Roces was er, de weduwe van presidentskandidaat Fernando “FPJ” Poe Jr., die vorig jaar de verkiezingen verloor; ten onrechte zoals nu blijkt. Ze was echter minder scherp en cassant dan enkele weken geleden op TV toen ze naar Arroyo uithaalde. Er waren ook vele bekende politici, die bijna met elkaar op de vuist gingen om op het podium te geraken. Dat belooft voor wanneer Arroyo zal afgezet zijn en ze hun eigen agenda terug bovenhalen.

Het grootste contingent in de betoging kwam echter van de volksorganisaties die geallieerd zijn met BAYAN, de zogenaamde nationaal democraten. Ze marcheerden schouder aan schouder en bezette beide rijbanen van Makati Avenue over de lengte van bijna een heel blok. Geen wonder dat de buitenlandse fotojournalisten meer aandacht hadden voor hen dan voor het vertoon op het podium.

Er waren ook delegaties van de League of Filipino Students van San Francisco en van Filippijnengroepen België en intal.

Naast deze groep waren er ook delegaties van andere ngos en volksorganisaties, van Bangon Pilipinas, een groep van Brother Eddie Villanueva, een andere verliezende presidentskandidaat, de aanhangers van de vorige president Estrada en van FPJ, de groep van senator Lacson, en de supporters van andere oppositiepartijen en van de burgemeester van Makati.

Verschillende observators schatten de massa op 65000 tot 80000. Dat is waarschijnlijk geen overdrijving als we de yuppies meetellen die uit de kantoortorens naar beneden kwamen om het programma mee te volgen.

“Ik baande me een weg door de massa tot net voor het podium,” schrijft Rita Baua van BAYAN, “en stelde vast dat elke vierkante meter bezet was door vijf tot zeven personen terwijl dat er anders hooguit vier zijn.” Ze voegt eraan toe dat de venters vergaten om hun waar aan de man te brengen en liever volgden wat er op het podium gebeurde. “Ik had een déjà vu naar een manifestatie van 1983, toen dictator Marcos zijn opponent Aquino had laten ombrengen, en mensen van alle pluimage in grote getale op straat kwamen,” geeft ze nog mee.

De demonstranten werden opgezweept door de liedjes en slogans van de culturele groepen. Op andere momenten luisterde de massa naar de gedichten van progressieve dichters die werden voorgelezen door bekende acteurs. Die mix van progressieve cultuur en militante speeches is eigen aan de betogingen in de Filippijnen.

Ka Satur Ocampo, een volksvertegenwoordiger van de volkspartij Bayan Muna, was de enige politicus die het woord mocht nemen en als laatste nog wel. Hij benadrukte dat men er geen genoegen mee zou nemen als Arroyo vervangen werd door haar vice-president. “Het volk wil dat er een overgangsraad gevormd wordt met vertegenwoordigingen van boeren, arbeiders, vrouwen, jongeren en stadsarmen om het roer van het land over te nemen,” verduidelijkte Ocampo.

Global solidarity with Dr. Maslamani

Last June 6, Dr. Ahmad Maslamani was arrested at the dead of night in his Jerusalem home, in front of his children. Three weeks later he is still detained. It is an experience shared with many other Palestinians who do not wish to hide their concern for the well-being of their people. But Dr. Maslamni is not just anybody. He is the director of the Union of Health Work Committees (UHWC), an organization providing health services throughout the Occupied Palestinian Territories and one of our partner organizations.

To add insult to injury Dr. maslamani doesn't even know why he was arrested by the Israeli special forces. Although he was brought to court already four times, no charges have been filed yet. Apparently, the Israeli authorities prefer to leave him in limbo in order to break his morale.

They might be waiting in vain. Since his arrest, solidarity with Dr. Maslamani is snowballing. People from all over the world are sending him solidarity messages. We had hardly informed our other partner organizations or Dr. Eleanor Jara, Ahmad's colleague from the Philippine Council for Health and Development, wrote us: “Please include us among the peoples of the world who are asking the Israeli government to free the good doctor now.” Organizations from Nicaragua, Iran, France and the United States quickly followed suit.

Also individuals from countries as divers as Iceland, Senegal and Israel expressed their solidarity. “My solidarity with Dr. Maslamani comes from the bottom of my heart because I know the consequences of his imprisonment are heavy for the Palestinian people,” writes Agnès Machiels.

Others put Dr. Maslamani's arrest in its political context. Enrique Ferro writes: “I am concerned with Dr. Ahmad Maslamani's plight, and I wish him a quick release. For all my experiences in Palestine, and after some time following the events in the occupied territories, and spreading on a daily basis news and analyses about all that, I cannot still come to terms with all the injustices suffered by the Palestinian people, whose only guilt appears to be their existence, and the fact that they are the legitimate inhabitants of Palestine...”

In Belgium, many people relayed their concern to the Belgian minister of foreign affairs and to the Belgian embassy in Tel Aviv. As a result, the Belgian ministry of foreign affairs assured them that they would monitor Dr. Maslamani's case closely.

The current wave of solidarity with Dr. Maslamani appears to be far from over. Several websites have copied the call for solidarity messages. Some people are asking for more addresses of agencies they could involve and a big US human rights organization requested more information so they could launch an urgent action alert. Whatever happens to Dr. Maslamani, the world is watching closely.

Filippijnse parlementair voor het volk: “Je moet kunnen rekenen op de steun van de mensen”
Teddy Casiño niet bang voor golf van politieke moorden tegen zijn partij



Een zuiderse jongeman in jeans en sportschoenen schudt me grijnzend de hand in de hall van Brussel Centraal. Geen van de omstaanders kan vermoeden dat hij een Filippijnse volksvertegenwoordiger is. De 36-jarige Teddy Casiño is dan ook een buitenbeentje. Deze voormalige studentenleider voelt zich nog steeds net zo goed thuis tussen betogende boeren en stakende arbeiders als in het pluche van het parlement. Dat beschouwt hij als een groot pluspunt, zo maakt hij me herhaaldelijk duidelijk in een interview, vooral nu de mensenrechten onder vuur komen.

Het recente jaarrapport van Amnesty International stelt vast dat de ‘oorlog tegen de terreur’ de mensenrechten méér ondermijnt dan de plannen van de mogelijke terroristen zelf. Dat is in de Filippijnen niet anders, veronderstel ik.

De Filippijnse regering heeft ons land inderdaad vanaf het begin ingeschakeld in die zogenaamde ‘oorlog tegen de terreur’ van de regering Bush. VS-soldaten zijn nu terug in ons land om het Filippijnse regeringsleger bij te staan in de strijd tegen zogezegde terroristen.

De regering maakt er geen geheim van dat ze ons, de progressieve politieke oppositie, als een doelwit beschouwt. Twee jaar geleden bestempelden woordvoerders van het leger onze partij als een bedreiging voor de nationale veiligheid. Enkele maanden geleden lekte een powerpoint-presentatie om soldaten op te leiden, met als titel “Ken uw vijand”. Die noemt tientallen legale, vreedzame organisaties, waaronder ook onze partij, met naam en toenaam als onderdeel van de “Communist Terrorist Movement”, zoals men in die kringen de ‘vijand’ omschrijft.

Geen wonder dus dat sinds januari dit jaar al minstens 37 politieke moorden werden gepleegd, voornamelijk op progressieve activisten. Daaronder zijn prominente leden van onze partij. Eén van hen was gemeenteraadslid, een andere een progressieve priester die stakende landarbeiders had gesteund, maar de meesten zijn politiek bewuste leiders van hun gemeenschap. Sinds we in 2001 in het parlement zetelen zijn al 51 leden van Bayan Muna vermoord, en 21 leden van onze zusterpartijen Anakapawis en Gabriela Women's Party.

Als de militairen vroeger een dorp binnenvielen, gingen ze op zoek naar guerillero's van het New People's Army. Nu gaan ze op zoek naar de plaatselijke coördinator van Bayan Muna.

Deze situatie heeft uiteraard niet alleen met de ‘oorlog tegen de terreur’ te maken.

De presidente, Gloria Macapagal-Arroyo, gebruikt ook dikwijls de “politieke destabilisering” om de toenemende repressie te vergoelijken. Haar populariteit heeft een dieptepunt bereikt dat vergelijkbaar is met die van haar voorganger, Estrada, enkele maanden voor hij door een volksopstand werd verdreven.

De tanende populariteit van de presidente is vooral te verklaren door haar economisch beleid. Progressieve organisaties en politieke partijen leveren scherpe kritiek op haar beleid, dat alleen de rijken ten goede komt. Wij schuiven een alternatief economisch programma naar voor dat ten dienste staat van het volk. Het is precies daarom dat we onder vuur worden genomen.

Hoe zou je dat economisch beleid dan omschrijven?

De presidente riep vorig jaar zelf een begrotingscrisis uit: de overheid had niet meer genoeg geld om de rekeningen te betalen. Dat is op zich niets nieuws, maar het is er de laatste jaren enkel op verslechterd. De overheidsinkomsten dalen, omdat invoerheffingen en belastingen werden verlaagd om buitenlandse multinationals ter wille te zijn. En de uitgaven stijgen, vooral door de afbetaling van de overheidsschuld, goed voor een derde van de begroting, en door corruptie, die een vijfde van de begroting in rook doet opgaan.

De enige maatregelen die de regering naar voor schuift zijn er die de arme bevolking doen opdraaien voor de kosten: een verhoging van de BTW en besparingen op gezondheidszorg, onderwijs en sociale voorzieningen. Waardoor de armoede nog toeneemt.

Hoe reageert de progressieve beweging op de toenemende repressie?

We betreuren natuurlijk de huidige golf van politieke moorden, maar anderzijds is het ook een bewijs van het succes van de volksbeweging. We worden maar als een ernstige bedreiging beschouwd omdat we vooruitgang boeken. We laten ons dus vooral niet ontmoedigen.

Als je wordt aangevallen, moet je kunnen rekenen op de steun van de mensen. Dat is cruciaal. De hele gemeenschap wordt nu ingeschakeld om de lokale vertegenwoordigers van Bayan Muna te beschermen. Met succes. Sommigen zijn al aan een aanslag kunnen ontsnappen met de hulp van hun gemeenschap.

Een voorbeeld. Enkele weken geleden sloegen de militairen hun tenten op voor het kantoor van Bayan Muna op het eiland Samar. Binnen de kortste keren hadden lokale partijleden een barricade opgericht voor het gebouw. Ze haalden er de media bij, en toen zelfs de plaatselijke burgemeester zich tegen de militairen uitsprak, moesten ze wel afdruipen. Als de mensen politiek bewust en actief zijn, kunnen de militairen niet zomaar doen wat ze willen.

Heeft jullie aanwezigheid in het parlement al vruchten afgeworpen?

Met de zes zetels van Bayan Muna, Anakpawis en Gabriela Women's Party op een totaal van 236 gaan we natuurlijk het hele beleid niet veranderen. Maar we zijn wel in staat om de problemen en de eisen van de gewone mensen ter sprake te brengen in het parlement. Daarin hebben we wel verandering gebracht: het parlement kan de stem van het volk niet langer negeren, en wordt gedwongen om antwoorden te geven.

Vorige week dienden we een wetsvoorstel in voor de verhoging van het minimumloon met 125 peso (minder dan 2 euro) per dag. De meerderheid probeert de bespreking ervan op de lange baan te schuiven. Uiteindelijk blijft de druk van de straat het doorslaggevend.

Courage, Ahmad

This week we were shocked by the arrest of Ahmad, the director of a Palestinian NGO that is providing health services to more than 60 cities and villages. Just a couple of weeks ago I had the pleasure to stay in his house in Jerusalem, where he was arrested now in front of his children. Of course there was no arrest warrant and no charges were filed so far. I remember his children were still traumatized by his arrest some years ago when he remained in jail for several months for no reason. Well, that's life in your own capital when you're a Palestinian.

Solidarity with jailed Palestinian Dr. Ahmad Maslamani
Spanish NGOs express their solidarity with Dr. Maslamani, arrested by the Israeli police, and the Health Work Committees
Arrestation du dr Ahmad Maslamani

Twenty kilometers

Yes, I did it for the first time!

The twenty kilometers of Brussels run that is. The weather was fine, the ambience relaxed and my time was a few seconds faster than my target of 2 hours. Moreover, Ikuko also made it to the finish line and arrived some 10 minutes later.



Our team of 18 ran to support projects of Medical Aid for the Third World in Cuba. A short report in Dutch is here on the intal site. More pics are here.

Activisten roepen Filippijnse overheid op om de politieke moorden te stoppen



Een twintigtal mensen van verschillende organisaties en nationaliteiten drukten op 14 mei hun bezorgdheid uit over de recente golf van politieke moorden in de Filippijnen met een korte wake aan de Filippijnse ambassade in Brussel. Ze werden er te woord gestaan door Chargé d'Affairs Anamarie A. Morales die acte nam van hun bezorgdheid en beloofde om de boodschap over te brengen aan haar regering.

“Sinds begin dit jaar zijn al minstens 32 politieke activisten neergeschoten waaronder boerenleiders, vakbondsmensen, een gemeenteraadslid, priesters, journalisten en mensenrechtenadvocaten,” verklaarde Els Van der Sypt van Filippijnengroepen België (FGB). Alle slachtoffers behoorden tot progressieve volksorganisaties en politieke partijen.

De mensenrechtenactiviste vroeg zich af of politieke moorden nu deel uitmaakten van de officiële politiek van de regering. “De organisaties waarvan de slachtoffers deel uitmaakten worden met naam en toenaam vernoemd in een recente presentatie die wordt gebruikt bij de opleiding van militaire eenheden, onder de titel 'Ken uw vijand',” legde ze uit.

Ook de media komen onder vuur. Vorig jaar werden minstens 13 Filippijnse journalisten brutaal vermoord en dit jaar staat de teller al op zes. Daarmee komt het land op de nummer één in de trieste ranglijst van de meest moorddadige landen voor journalisten.

“Het is duidelijke dat de Filippijnse overheid niet genoeg doet,” zei Robert Shaw van de International Federation of Journalists (IFJ). “Niet één van de 65 moordzaken op journalisten in de laatste jaren werd op een ernsige manier onderzocht.”

Mr. Ivo Flachet van de International Association of People's Lawyers (IAPL) had een uitdaging voor de Filippijnse overheid. “Respect voor de mensenrechten zou geen verre droom mogen zijn,” zei hij. “Mensenrechten moeten door de overheid gegarandeerd worden, hier en nu.”

De activisten droegen bordjes mee met de namen van enkele recente slachtoffers en legden bloemen neer om hen hulde te brengen. Alvorens ze de actie beëindigden verklaarden ze aan het aanwezige ambassadepersoneel dat ze vastberaden waren om terug te komen als de Filippijnse overheid er niet in slaagt om de politieke moorden te stoppen.

English version with more pictures at indymedia.

Solidariteitsactie met en voor Filippijnse inheemsen in Gent



“Land is Leven! Laat onze aarde niet ondermijnen!” klonk het op de Gentse vrijdagmarkt op 23 april 2005. Filippijnse en Belgische actievoerders vestigden daarmee de aandacht op de problematiek van de grootschalige mijnbouw in de Cordillera, een bergstreek in het noorden van de Filippijnen.

De inheemse volkeren van de Cordillera beschouwen het bergland van de Cordillera als hun voorouderlijke gronden. “Land is Leven” is hun motto. Ze houden de traditie hoog van duurzaam gebruik van natuurlijke rijkdommen met als eenvoudig principe dat deze moeten doorgegeven worden aan de volgende generaties.

Maar hun voorouderlijke gronden zijn bedreigd. Sinds de Amerikaanse kolonisatie worden de natuurlijke rijkdommen ontgonnen door buitenlandse multinationals. Dat heeft nefaste gevolgen voor het leefmilieu, de gezondheid, de cultuur en het inkomen van de lokale bevolking.

De lokale bevolking heeft een duurzaam alternatief voor deze grootschalige mijnbouw. Hun principe is dat het land moet toebehoren aan degenen die het bewerken. Ze willen op een duurzame manier aan landbouw doen en de voedselzekerheid bewaken met respect voor de lokale cultuur en het milieu. De grootschalige plundering moet stoppen en vervangen worden door kleinschalige ontginning en verwerking van de minerale rijkdom, onder het beheer van de lokale bevolking. Dat is waarvoor de lokale organisatie Cordillera People's Alliance ijvert.

Filippijnengroepen België, KWIA, Bevrijde Wereld, Cordi-Bel en de Provincie Oost-Vlaanderen steunen de volkeren van de Cordillera en lanceerden een solidariteitscampagne. Voor deze campagne werden postkaarten ontworpen door Jonas Geirnaert (http://www.flatlife.be) en Pieter De Poortere (http://www.boerke.be), twee jonge Oost-Vlaamse kunstenaars.

Tijdens de actie in Gent werden voorbijgangers uitgenodigd om uitvergrote versies van de campagnekaarten in te schilderen. Kinderen, amateurs en enkele kunstschilders hanteerden gretig de verfborstel om de Cordillera symbolisch terug kleur geven. Joanna Cariño van de Cordillera People's Alliance, die speciaal was overgevlogen, verschafte updates over de ontwikkelingen in de Filippijnen. Terwijl de leden van Cordi-Bel--allen migranten uit de Cordillera die in België wonen-- nog een tradtionele dans ten beste gaven, legden Jonas en Pieter zelf de laatste hand aan de kunstwerken.

Deze actie is meteen ook het startschot van de solidariteitscampagne die nog loopt tot het einde van dit jaar. Iedereen die ook de Cordillera terug kleur wil geven kan contact opnemen met fgb@intal.be.

More pictures are here.

Back from Palestine

"How was it?" they ask me after I came home from a trip to Palestine. What can I answer them? Revolting?

There's this lady director of a day care center for the elderly who tells me about her son who came home after a night in Israeli detention. He tried to hide the bruises on his arm. It was only after one day that he dared to tell his mother they had beaten the shit out of him.

In the middle of our meeting about the project we have to stop. Some eight Israeli intelligence agents are waiting for me in the hall. Their pistols can be seen under their shirts. "We have to search this place and you have to leave immediately," one of them tells me. They don't like witnesses. Two soldiers with M-16s are standing guard at the gate.

The director of a preschool, a gentle grandmother, tells me she sometimes feels like killing an Israeli soldier. She tucks in the shirts of two of the children. "Aren't they cute?" she asks me smiling.

Me: "What did you do before you started to work here?"
He: "I was in an Israeli jail."
Me: "For how long?"
He: "Eighteen years."
Me: "That's a long time!"
He: "It's like a dream, a part of my life I skipped."

In the evening Condoleezza Rice is on CNN. She announces ex-World Bank president James Wolfensohn's new role in the "peace process". A serial killer asks a pervert to take care of her little sister. How much more of this bullshit are we supposed to swallow?

(Some pictures are here)

April Fool's Day

Who said activists have no sense of humor? Here's our April Fool's Day joke. (In Dutch.) Corny? Sure but that's how these jokes are supposed to be. In any case, some people really believed it before we added the P.S.

Nieuwe Indiase patentenwet: doodvonnis voor goedkope generische geneesmiddelen

Het Indiase Lagerhuis keurde deze week de nieuwe Indian Patent Bill goed. Wanneer het Hogerhuis deze beslissing bekrachtigt komt een einde aan de patentwetgeving die het land in de voorbije decennia heeft toegelaten om een bloeiende farmaceutische nijverheid te ontwikkelen. Men vreest dat er ook een einde zal komen aan de beschikbaarheid van goedkope geneesmiddelen voor Derde Wereldlanden.

De nieuwe wet wijzigt de wetgeving op de patenten om die in regel te brengen met de vereisten van de Wereldhandelsorganisatie (WTO). De vorige wet, de Patent Act uit 1970, sprong losjes om met de bescherming van patenten. Daardoor konden Indische bedrijven wettelijk de producten van buitenlandse bedrijven namaken.

Buitenlandse multinationals konden onder de Indiase Patent Act enkel een patent nemen op het productieproces van een geneesmiddel. Iedereen die dat wou mocht in India een 'generische' kopie van dat dat geneesmiddel maken, op voorwaarde dat daarvoor een ander productieproces gebruikt werd. Dankzij de creativiteit van de Indiase wetenschappers ontstond aldus een sterke lokale farmaceutische industrie die geneesmiddelen van hoge qualiteit op de markt bracht aan een fractie van de prijs van de dure merkproducten van de farmagiganten.

De Indiase farmaceutische bedrijven kwamen in de voorbije jaren vooral in het nieuws doordat ze een groot deel van de AIDS-patiënten van geneesmiddelen voorzag. Dankzij de Indische generische medicijnen ging de prijs van een jaarbehandeling met AIDS-remmers op de wereldmarkt op enkele jaren tijd naar beneden van meer dan 10.000 euro tot zo'n 250 euro. De beschikbaarheid van goedkope geneesmiddelen uit India betekende een ommekeer in de behandeling van deze ziekte en een overlevingskans voor honderd duizenden patiënten. Naar schatting staan momenteel meer dan de helft van de 700.000 patiënten uit arme landen die een behandeling krijgen op Indische AIDS-remmers.

De herziening van de Indiase patentenwet is een rechtstreeks gevolg van het lidmaatschap van India in de WTO sinds het ontstaan van de organisatie tien jaar geleden. India kreeg toen, net als andere landen van de Derde Wereld, tien jaar uitstel om het akkoord op de zogenaamde Trade Related Intellectual Property Rights (TRIPS) na te leven. Intussen konden bedrijven tijdens deze overgangsperiode hun aanvragen voor patenten indienen in een zogenaamde 'mailbox' die nu pas opengemaakt wordt.

India heeft er sinds het ontstaan van de WTO altijd voor gepleit dat de belangen van de gezondheidszorg niet ten koste mogen gaan van de intellectuele eigendomsrechten. Gezondheidsactivisten waren dus onaangenaam verast toen eind vorig jaar de eerste versie van de amendementen door de president werd uitgevaardigd. Daardoor werden belemmeringen opgelegd die zelfs verder gingen dan wat voor de WTO strikt genomen nodig is. Internationale en Indiase ngo's en volksorganisaties wezen erop dat dit uiterst schadelijke gevolgen zou hebben, niet allen voor geneemiddelen maar ook voor andere producten zoals software en zaaigoed.

Onder druk van de massale protesten werden de meest draconische maatregelen uiteindelijk afgezwakt om de wet door het parlement te krijgen. Hoewel gezondheidsactivisten de huidige versie nog aan het bestuderen zijn, is nu al duidelijk dat de wet slecht nieuws is voor de beschikbaarheid van geneesmiddelen. Médecins Sans Frontières noemde de wet hoedanook het begin van het einde voor betaalbare generische medicijnen. Voor critici van de WTO en haar oneerlijke handelsvoorwaarden is de nieuwe patentwetgeving in India een reden te meer om de campagne tegen dit instrument van uitbuiting en onderdrukking op te voeren.

Links:
- MSF statement about new Indian Patent Bill
- India’s TRIPS Compliance Effort Could Be Test Case
- Patent Legislation Passed March, 2005
- The Patent Bill 2005: Impact on Agriculture
- Patents Bill faces strong opposition
- Free Software Foundation of India

Euro-manif in Brussels for jobs, equality and peace



Three rallies converged near the North Station in Brussels today. A total of 80,000 trade-unionists, youth and anti-globalization activists from allover Europe expressed their distrust towards the Europe that is taking shape and called for a social, just and peaceful Europe.

Ikuko took some great pictures and posted them on Indymedia:
http://www.indymedia.be/news/2005/03/94855.php
http://www.indymedia.be/news/2005/03/94884.php

CAMPAIGN TO DEFEND UNICEF'S MISSION TO DEFEND CHILDREN!

In May 2005 Ms. Ann Veneman, former US Secretary of Agriculture, will take office as the Executive Director of UNICEF. Her nomination, negotiated secretly by the UN Secretary General with the US Government and rapidly approved by UNICEF's Executive Committee, has alarmed public health advocates around the world. Ms. Veneman has no background in public health, children's welfare, or the rights of disadvantaged people. Her history as an advocate for agribusiness, both as a private lawyer and in government, is characterized by privileging private profit above the public good. Applied at UNICEF, this will be a disaster for the world's children.

PLEASE SIGN ON to the People's Health Movement's Letter of Concern detailing our reservations about the appointment of Ms. Veneman and the appointment process. To read the letter and sign on, go to www.saveunicef.org. Thank you for defending UNICEF's mission.

De Wereldbank en UNICEF in de klauwen van de Boze Wolf?

De voordracht van oorlogsstoker Paul Wolfowitz als voorzitter van de Wereldbank toont nogmaals dat VS President Bush er liever geen doekjes omwint: Alle middelen moeten ingezet worden om de wereldoverheersing te bestendigen.

In feite is de Wereldbank inderdaad een wolf in schapenvacht: De Bank zegt een prioriteit te maken van armoedebestrijding maar doet in feite net het tegenovergestelde. Ze dwingt de arme landen in een economisch keurslijf van privatisering, liberalisering en deregulering waardoor de armen uit de boot vallen en multinationals de winsten binnenrijven.

De bestuursorganen van de Wereldbank worden gedomineerd door de rijke landen en traditioneel is het de VS die de nieuwe voorzitter mag aanwijzen.

Paul Wolfowitz is de nummer twee van het Pentagon, het Amerikaanse ministerie van oorlog. Hij was een van de eersten in de regering van Bush die opriep om ten strijde te trekken tegen Afghanistan en Irak. Als rechterhand van minister Rumsfeld was hij een van de oorlogsmisdadigers die verantwoordelijk zijn voor de dood van meer dan honderdduizend onschuldige burgers in Irak.

In de jaren zeventig werd de Bank al geleid door een andere Amerikaanse oorlogsmisdadiger. Voor Robert MacNamara voorzitter werd van de Wereldbank was hij als defensieminister verantwoordelijk voor de slachtpartijen en vernieling in Vietnam. De voordracht van Wolfowitz komt dus niet echt als een verrassing.

Verontrustender is dat iemand uit de kringen van Bush nu ook aan het hoofd van UNICEF komt. Het kinderfonds van de Verenigde Naties wordt nu geleid door Ann Veneman, de voormalige minister van landbouw in de regering van Bush. In die positie heeft ze uitsluitend de belangen van de Amerikaanse multinationals gediend, ook als de gezondheid van de kinderen op het spel stond. Zo was ze een vurige verdedigster van genetisch gemodifiëerde organismen (ggo's) in weerwil van ernstige wetenschappelijk voorbehoud tegen deze voedingsmiddelen.

De People's Health Movement, een internationaal network waarin intal actief is, vreest dat UNICEF nu ook een koers zal varen die lijnrecht tegen de belangen van de kinderen ingaat. Daarom wordt een internetpetitie gevoerd (http://www.saveunicef.org/). De Wereldbank is misschien niet meer te redden maar misschien kan UNICEF toch nog uit de klauwen gehaald worden van de Boze Wolf.

De mensenrechten onder schot

Nepal heette ooit een ,,prille democratie'' te zijn en kon dus beschikken over Belgisch wapentuig. Tanzania mag binnenkort misschien een munitiefabriek verwelkomen. En voor de Filipijnen ligt ook al een wapendeal klaar. Is België nog wel bezig met mensenrechten? Of is het al commercie wat telt?

Sinds ongeveer twee jaar is de wapenhandel een regionale bevoegdheid. Concreet betekent dat dat niet meer de federale overheid maar de gewesten de uitvoervergunningen voor wapens goedkeuren en afleveren. De regionalisering van de wapenhandel was een rechtstreeks gevolg van de commotie die ontstond in 2002, toen bekend werd dat de Luikse munitiefabriek FN Herstal 5.500 minimi-geweren aan de 'prille democratie' Nepal zou leveren.

Walen die bepalen

De huidige situatie is uniek: in geen enkele andere federale staat is de wapenexport een regionale bevoegdheid. Dat de materie niet onder Buitenlandse Zaken valt, lijkt te impliceren dat de wetswijziging vooral de regionale economische belangen moet dienen. Concreet betekent het dat de gewesten licenties mogen afleveren voor hun eigen industrie. Een recente illustratie is de geplande bouw van een wapenfabriek in Tanzania, een land middenin conflictgebieden dat dient als draaischijf voor illegale wapens. Maar de Waalse minister van Internationale Betrekkingen, Marie-Dominique Simonet, (CDH) keurde de exportlicentie voor munitiemachines zonder blikken of blozen goed. Op die manier ondermijnt ze de federale politiek tegenover de regio van de Grote Meren in Centraal-Afrika, tot grote verontwaardiging van een deel van de Franstalige en Vlaamse politieke wereld en de publieke opinie.

Wettelijk gezien valt aan de beslissing van de minister niet te tornen. Er bestaat aan Vlaamse en federale kant geen enkele manier om rechtstreekse politieke invloed uit te oefenen op de bevoegde Waalse beleidsmakers of parlementsleden. Maar de uitzonderlijk sterke afkeuring van federaal minister van Buitenlandse Zaken Karel De Gucht en van premier Verhofstadt zetten de eis van internationale groeperingen om de licentie in te trekken kracht bij. Maar of dat enige invloed zal hebben op de beslissingen van het Waalse gewest, valt nog af te wachten.

Made in Flanders

Wie dacht dat de wapenwetgeving na een regionalisering dan toch ten minste in Vlaanderen strenger en transparanter zou worden, komt bedrogen uit. Een van de oudste eisen van de brede vredesbeweging is een grotere klaarheid in de informatie over wapenhandel. Toch wordt ook in Vlaanderen nog steeds geen lijst gepubliceerd van welke wapens naar welke landen gaan.

Het halfjaarlijkse wapenrapport van de Vlaamse regering (van 6 december 2004) geeft slechts uitvoercijfers per land in zeer ruim omschreven categorieën. Vlaanderen exporteert voornamelijk hoogtechnologische componenten van wapensystemen zoals elektronische en optische systemen, radars en communicatiesystemen (bijvoorbeeld beeldschermen van Barco of nachtkijkers van OIP). En de regio Vlaanderen voerde vorig jaar voor meer dan een half miljoen euro wapensystemen uit in de categorie 'andere'. Bovendien geeft het Vlaams rapport onvoldoende informatie over de eindgebruikers van de Vlaamse wapensystemen. Aan wie verkoopt de buitenlandse industrieel zijn eindproduct waarin Vlaamse onderdelen zitten? Een degelijke controle is pas mogelijk als die informatie toegevoegd wordt aan het wapenrapport.

Kleine lettertjes

De regionalisering staat voor de wapenindustrie dus gelijk aan een versoepeling van de regelgeving. Zeker in combinatie met de 'uitzonderingsregel', ingevoerd in 2004. Daardoor kunnen de criteria voor een licentielevering worden geïnterpreteerd in het licht van de politieke toestand van het bestemde land. Bijvoorbeeld leveringen toestaan aan 'prille democratieën' die een gewapende rebellie bestrijden.

De mogelijkheid tot politieke interpretatie staat voorlopig alleen maar ten dienste van de commerciële belangen van onze wapenproducenten. Het stelt hen in staat om te leveren aan op zijn minst bedenkelijke regimes. Een beleid op basis van politieke overwegingen en mensenrechten blijft voorlopig ondergeschikt.

Naast de Nepal-zaak en de Tanzania-discussie bewijst een recente uitvoerdeal naar de Filipijnen dat nog maar eens. FN Herstal tekende een contract met de Filipijnse regering voor een levering van 1.700 minimi's. Rond het contract woedt een controverse in de Filipijnen omdat het land een eerste levering van 402 geweren dubbel zo duur betaalde als de Verenigde Staten. Maar afgezien van de mogelijke corruptie zijn er ook morele vragen.

Op de Filipijnen zijn de regeringstroepen verwikkeld in niet minder dan drie verschillende gewapende conflicten. Filipijnse en internationale mensenrechtenorganisaties melden daarbij grove schendingen van de mensenrechten. Het Filipijnse leger bestrijdt met harde hand de moslimrebellen en de communistische guerrilla; onderhandelingen zijn geen reële optie. Bij verschillende militaire offensieven werden duizenden burgers verdreven of kwamen ze onder vuur te liggen. Er zijn aanwijzingen dat het Filipijnse leger bovendien betrokken is bij tientallen moorden en verdwijningen.

De Verenigde Staten steunen de harde aanpak van de Filipijnse regering en gebruiken ,,de bestrijding van opstandelingen'' zelfs als een voorwendsel om een permanente militaire aanwezigheid uit te bouwen op de archipel, een ,,voorpost in de wereldwijde oorlog tegen terrorisme''.

Mensenrechten Redenen genoeg om de gewestregeringen op te roepen dringend de wapenuitvoer naar de Filipijnen op te schorten. Bovendien moet de wapenwet zodanig herzien worden dat het in de eerste plaats een werkingsmiddel wordt voor een uitvoerbeleid waarbij de mensenrechten niet onder schot komen. Het ontwerp van samenwerkingsakkoord over de wapenuitvoerlicenties tussen de federale overheid en de gewesten dat minister De Gucht naar verluidt aan het uitwerken is, zou daarvoor een eerste aanzet zijn.

Soetkin Van Muylem (Vrede vzw), Wim De Ceukelaire (Filipijnengroepen België) , Pol Vandevoort (11.11.11) , Mich Crols (Forum voor Vredesactie), Bart Horemans (Pax Christi)

Opiniestuk is verschenen in De Standaard op 17 maart 200